Poliglikolid
| Poliglikolid | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Monomery | kwas glikolowy | ||||||||||||
| Struktura meru | -[-CH2C(O)O-]- | ||||||||||||
|
|||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
|||||||||||||
Poliglikolid (poli(kwas glikolowy), PGA) – polimer biodegradowalny, najprostszy poliester alifatyczny.
Zastosowany został po raz pierwszy w 1960 roku do wyrobu syntetycznych resorbowalnych nici chirurgicznych, znanych pod nazwą Dexon. Monomer – glikolidu otrzymuje się w procesie dimeryzacji kwasu glikolowego.
Polimeryzacja z otwarciem pierścienia prowadzi do wielkocząsteczkowego polimeru zawierającego 1-3% nieprzereagowanego monomeru. PGA jest materiałem wysokokrystalicznym (45-55%) o temperaturze mięknienia 220-225 °C i temperaturze zeszklenia (Tg) równej 35-40 °C. Ze względu na duży udział fazy krystalicznej jest on nierozpuszczalny w większości rozpuszczalników organicznych, z wyjątkiem perfluorowanych alkoholi. Włókna z niego, wykonane w formie oplotu, wykazują dużą wytrzymałość. Szwy chirurgiczne z PGA tracą 50% wytrzymałości po 2 tygodniach i są całkowicie zresorbowane po 4-6 miesiącach. W celu zmniejszenia sztywności włókna glikolid poddaje się kopolimeryzacji z innymi monomerami.
