Polimery biodegradowalne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Polimery biodegradowalne (polimery biodegradalne, polimery biowchłanialne, ang. biodegradable polymers, bio-decomposable plastic) to tworzywa sztuczne powstałe w procesie polimeryzacji mające właściwość biodegradacji czyli rozkładu biologicznego. Polimery w pełni biodegradowalne są całkowicie przetwarzane przez mikroorganizmy na dwutlenek węgla, wodę i humus. Polimer uważa się za biodegradowalny jeśli w całości ulega rozkładowi przez bakterie w glebie lub w wodzie w ciągu 6 miesięcy. Polimery biodegradowalne mogą być rozkładane w środowisku przez mikroorganizmy takie jak bakterie i grzyby. W wielu przypadkach produktami rozkładu są dwutlenek węgla i woda.

Tworzywa biodegradowalne wytwarza się z surowców odnawialnych, takich jak cukry pochodzące z kukurydzy, albo z surowców petrochemicznych. Polimery biodegradowalne można przetwarzać stosując większość standardowych technologii przetwórstwa tworzyw sztucznych, włącznie z termoformowaniem, wytłaczaniem, formowaniem wtryskowym i rozdmuchowym. Większość tworzyw biodegradowalnych należy do klasy poliestrów, choć kilka uzyskiwanych jest z innych materiałów, takich jak modyfikowana skrobia. Podczas gdy poliestry aromatyczne, takie jak politereftalan etylenu (PET), mają dobre właściwości mechaniczne, są raczej odporne na działanie mikroorganizmów. Poliestry alifatyczne z kolei są bardziej podatne na rozkład, ale nie są tak wytrzymałe jak ich aromatyczne pochodne. Aby poprawić właściwości fizyczne biodegradowalnych poliestrów alifatycznych wbudowuje się czasem w ich strukturę fragmenty aromatyczne.

W implantologii polimerami biodegradowalnymi nazywa się tworzywa sztuczne, które podlegają rozkładowi w organizmie człowieka do substancji nie występujących w nim naturalnie, ale nie powodujących niekorzystnych reakcji. Polimery rozkładające się do substancji występujących w środowisku tkankowym nazywa się bioresorbowalnymi [1].

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Polimerami biodegradowalnymi są między innymi: poli(kwas mlekowy) – polilaktyd (PLA, PLLA, PDLLA), polihydroksymaślan (PHB), polikaprolakton (PCL), poliglikolid (poli(kwas glikolowy, PGA), polihydroksyalkanolany (PHA), modyfikowana skrobia, modyfikowany PET.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Klimiuk E., Łebkowska M.: Biotechnologia w ochronie środowiska, PWN 2004
  • Trzmiel T.: Procesy biodegradacji, materiały wykładowe (w formie skryptu), 2012

Przypisy

  1. Nałęcz M., Kuś H., Problemy biocybernetyki i inżynierii biomedycznej - Biomateriały, Tom 4., Wydawnictwa Komunikacji i Łączności: Warszawa 1990., ISBN 83-206-0935-6.