Poliizobutylen
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Polizobutylen | |||
|
|||
| Ogólne informacje | |||
| Nazwa systematyczna | Poli(metyloprop-1-en) | ||
| Inne nazwy | PIB | ||
| Monomery | metylopropen (izobutylen) | ||
| Struktura meru | -[-CH2-C(CH3)2-]- | ||
| Właściwości | |||
| Rozpuszczalniki | chlorek metylenu, toluen, benzen | ||
| Temperatura mięknięcia | 120 °C (393 K) | ||
| Temperatura degradacji | 385 °C (658 K) | ||
| Biodegradowalność | niebiodegradowalny | ||
| Biokompatybilność | niska | ||
| Właściwości mechaniczne | elastomer | ||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25 °C, 1000 hPa) |
|||
Poliizobutylen (PIB) - polimer powstający w wyniku polimeryzacji izobutylenu (metylopropenu):
Poliizobutylen wykazuje odporność na działanie kwasów, zasad, alkoholi, estrów i ketonów. Jest mało odporny na działanie czynników utleniających i węglowodorów. Jako ciecz stosowany do wyrobu smarów lotniczych. Stały polimer zachowuje elastyczność do -70°C. Stosowany do wyrobu wykładzin, uszczelek, izolatorów, klejów. Kopolimeryzacja izobutylenu z 0.5-5% izoprenem lub z 1-3% butadienem prowadzi do otrzymania kauczuku butylowego. Po wulkanizacji uzyskany kopolimer stosowany jest do wyrobu dętek, uszczelek, węży, izolacji elektrycznych.
