Styropian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy tworzywa sztucznego. Zobacz też: Styropian (album Pidżamy Porno).
Styropian – wygląd makroskopowy
Budynek ocieplony styropianem (akademik Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy)
Kulki styropianu o średnicy ok. 2mm

Styropian (polska nazwa handlowa dla spienionego polistyrenu) – to porowate tworzywo sztuczne, otrzymane poprzez spienienie wstępnie spienionych granulek polistyrenu, zawierających porofor (np. eter naftowy). Spienienie uzyskuje się zazwyczaj przez podgrzanie granulek parą wodną. Składa się z zamkniętych komórek o obłych kształtach (powstałych z granulek), wewnątrz których znajduje się pianka polistyrenowa. Komórki są ze sobą połączone i występują między nimi niewielkie pustki powietrzne (ich ilość i wielkość zależy od gęstości materiału), co uwidacznia się na przełomie styropianu. Jest to materiał nieodporny na działanie wielu rozpuszczalników organicznych (np. aceton czy rozpuszczalniki aromatyczne), olejów, smarów.

Właściwości i zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Styropian jest używany do produkcji jednorazowych tacek, talerzy, kubków i opakowań na podgrzane lub schłodzone artykuły spożywcze. Używany jest również do termoizolacji w postaci płyt lub luźnych granulek wtłaczanych w wolne przestrzenie ścian budowli. Innym zastosowaniem są materiały opakowaniowe w postaci dopasowanych do rozmiarów wrażliwego na uderzenia przedmiotu kształtek styropianowych lub luźno wsypywanych kawałków o kształcie zbliżonym do orzeszka ziemnego.

Aby wyprodukowany styropian został dopuszczony jako materiał izolacyjny w budownictwie (w obszarze Unii Europejskiej), należy przeprowadzić badania jego palności zgodnie z normą EN 13501-1. Styropiany posiadające Euroklasę E są dopuszczane do zastosowań w budownictwie jako tzw. samogasnące. W tym celu w czasie formowania wyrobów do tworzywa dodaje się retardantów palenia, takich jak np. HBCD (heksabromocyklododekan).

W zależności od stopnia spienienia uzyskuje się styropiany o różnej gęstości. Styropiany o małej gęstości są słabe mechanicznie i łatwo ulegają zgnieceniu, o większej są twardsze i umożliwiają poprawne izolowanie niektórych elementów konstrukcyjnych narażonych na duże obciążenie (np. dachy, podłogi, elementy do formowania ścian, stropów żelbetowych).

Styropian stosowany jest często w budownictwie (można stosować odmianę o klasie reakcji na ogień E), jako lekki w czasie formowania wyrobów ze styropianu (od ok. 10 do ponad 40 kg/m3), jest też wykorzystywany np. jako rdzeń izolacyjno-konstrukcyjny przy produkcji warstwowych płyt budowlanych. Jest również stosowany, po odpowiedniej obróbce mechanicznej, jako materiał do izolacji akustycznej - spełnia to zadanie jedynie w przypadku tłumienia dźwięków uderzeniowych.

Przewodność cieplna styropianu, mierzona wg normy EN 12667, wynosi od λ = 0,032 W/(m·K) (w przypadku płyty o gęstości 40 kg/m³) do λ = 0,038 W/(m·K) (przy gęstości 15 kg/m³).[1]. Styropian ma gorsze właściwości termoizolacyjne od poliizocyjanuratu, który osiąga λ = 0,022 (W/m·K).[2][3]


Przy innej technologii produkcji z polistyrenu otrzymuje się polistyren ekstrudowany (XPS) o odmiennych właściwościach fizyko-mechanicznych.


Przypisy

Commons in image icon.svg