Styropian
Styropian (polska nazwa handlowa dla spienionego polistyrenu) – to porowate tworzywo sztuczne otrzymane poprzez spienienie granulek polistyrenu zawierających porofor (np. eter naftowy). Spienienie uzyskuje się przez podgrzanie granulek zazwyczaj parą wodną. Składa się z zamkniętych komórek o obłych kształtach (powstałych ze wspomnianych granulek), wewnątrz których znajduje się pianka polistyrenowa. Komórki są ze sobą połączone i występują między nimi niewielkie pustki powietrzne (ich ilość i wielkość zależy od gęstości materiału), co uwidacznia się na przełomie styropianu. Jest to materiał nieodporny na działanie wielu rozpuszczalników organicznych (np. aceton czy rozpuszczalniki aromatyczne), olejów, smarów.
[edytuj] Reakcja na ogień
Aby wyprodukowany styropian został dopuszczony jako materiał izolacyjny w budownictwie (w obszarze Unii Europejskiej), należy przeprowadzić badania jego palności zgodnie z normą EN 13501-1. Styropiany posiadające Euroklasę E są dopuszczane do zastosowań w budownictwie jako tzw. samogasnące.
W zależności od stopnia spienienia uzyskuje się styropiany o różnej gęstości. Styropiany o małej gęstości są słabe mechanicznie i łatwo ulegają zgnieceniu, o większej są twardsze i umożliwiają poprawne izolowanie niektórych elementów konstrukcyjnych narażonych na duże obciążenie (np. dachy, podłogi, elementy do formowania ścian, stropów żelbetowych).
Styropian stosowany jest często w budownictwie (można stosować odmianę o klasie reakcji na ogień E), jako lekki (od ok. 10 – do ponad 40 kg/m3) materiał termoizolacyjny oraz jest wykorzystywany jako np. rdzeń izolacyjno-konstrukcyjny przy produkcji budowlanych płyt warstwowych. Jest również stosowany, po odpowiedniej obróbce mechanicznej, jako materiał do wykonywania izolacji akustycznej - spełnia to zadanie jedynie w przypadku tłumienia dźwięków uderzeniowych.
Przy innej technologii produkcji z polistyrenu, otrzymuje się polistyren ekstrudowany (XPS) o odmiennych właściwościach fizyko-mechanicznych.
