Portret muzyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret muzyka
Portret muzyka
Malarz Leonardo da Vinci
Rok wykonania 1490
Technika wykonania olej na desce
Rozmiar 44,7 x 32 cm
Muzeum Biblioteka Ambrozjańska

Portret muzyka - obraz namalowany ok. 1490 r. przez włoskiego artystę renesansowego, Leonarda da Vinci.

Przedstawienie[edytuj | edytuj kod]

Jest to jedyny portret pędzla Leonarda, którego bohaterem jest mężczyzna, choć w jego szkicownikach nie brakowało portretów rysunkowych. Artysta przedstawił mężczyznę z kartką z nutami w dłoni. Żywa twarz i szczegółowe namalowane loki wyłaniają się z ciemnego tła. Portret znakomicie ukazuje osobowość modela. Obraz został niedokończony. Czapka i odzienie zostały domalowane przez ucznia artysty.

Portret przedstawia mediolańskiego muzyka. Możliwe, że jest to przyjaciel artysty, kapelmistrz katedry mediolańskiej i teoretyk muzyki, Franchino Gaffurino. Większość nut na portrecie znikła, ale jest słabo widoczna pięciolinia oraz napis Cant. Ang. Serge Bramly uważa, iż skrót odnosi się do kompozycji Gaffuria Canticum angelicum, ale nie jest to całkiem pewne. Gaffurio napisał książkę z dziedziny teorii muzyki zatytułowaną Angelicum ac divinum opus musicae, ale opublikowano ją w 1508 r., czyli 18 lat po powstaniu obrazu. Gaffurio zajmował jednak na tyle wysoką pozycję w społecznej hierarchii Mediolanu, że mógł pozować Leonardowi. Inne jego wizerunki, malowidło w Lodi i drzeworyt na tytułowej stronie De harmonia, nie są podobne do mężczyzny z portretu Da Vinciego. Argumentem przeciw jest fakt, że w czasie powstania portretu Gaffurio miał ok. 40 lat, a muzyk na obrazie wygląda młodziej. Inne teorie sugerują, że obraz przedstawia muzyka i śpiewaka, ucznia Leonarda, Atalante Migliorottiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obraz nie został wymieniony w spisie dzieł z kolekcji ambrozjańskiej, sporządzonym z 1618 r. przez kardynała Fryderyka Boromeusza. Pierwsza wzmianka o obrazie pojawiła się w katalogu z 1686 r., gdzie jego autorstwo przypisano Bernardino Luiniemu i został opisany jako portret księcia Mediolanu. W 1905 r. dokonano oczyszczenia obrazu, przez co odsłonięto nuty w prawej ręce modela. Wówczas nadano mu tytuł Portret muzyka. Niekiedy jest on także nazywany Muzyk.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Buchholz E. L., Leonardo da Vinci, Życie i twórczość, Pracownia Wydawnicza "ElSet", 2005, ISBN 3-8331-1830-X.
  • Nicholl Ch., Leonardo da Vinci, Lot wyobraźni, Warszawa 2006, Wyd. W.A.B., ISBN 83-7414-220-0.
  • Stuckenbrock Ch., Töpper B., Arcydzieła malarstwa europejskiego, Wyd. h.f.ullmann, 2007, ISBN 978-3-8331-2131-9.