Katedra w Mediolanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katedra w Mediolanie
katedra
Katedra w Mediolanie
Państwo  Włochy
Miejscowość Mediolan
Wyznanie katolickie
Kościół Kościół łaciński
Wezwanie Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Mediolanu
Mapa lokalizacyjna Mediolanu
Katedra w Mediolanie
Katedra w Mediolanie
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Katedra w Mediolanie
Katedra w Mediolanie
Ziemia 45°27′51″N 9°11′29″E/45,464167 9,191389Na mapach: 45°27′51″N 9°11′29″E/45,464167 9,191389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Witraże w oknach prawej nawy katedry
Chór katedry mediolańskiej

Katedra Narodzin św. Marii w Mediolanie (wł. Duomo St. Maria Nascente di Milano, w dialekcie lombardzkim – Dom de Milan) – gotycka marmurowa katedra, jedna z najbardziej znanych budowli we Włoszech i w Europie. Należy do największych kościołów na świecie (długość – 157 m, szerokość – 93 m[1]). Również witraże w chórze katedry, należą do największych na świecie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na miejscu obecnej katedry znajdowała się wczesnochrześcijańska katedra Santa Maria Maggiore i nieco większa bazylika rzymska wyświęcona później na kościół św. Tekli. Obie budowle pochodziły z wieku IV, były wielokrotnie burzone i ze zmianami odbudowywane. Budowę obecnej świątyni rozpoczął w 1386 książę Gian Galeazzo Visconti. Zakończona została w epoce Napoleona. Katedra została wyświęcona w 1572 przez kardynała i arcybiskupa Mediolanu Karola Boromeusza. W przewadze gotycki styl budowli, w jej fasadzie jest jednak konglomeratem form barokowych i neogotyckich, które pojawiły się w czasie przebudowy w roku 1858.

Reprezentacyjny plac katedralny powstał w latach 1865-1873.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Dach katedry, ozdobiony 135[1] sterczynami, rzeźbami i gargulcami, dostępny jest dla turystów (schody lub winda). Widać z niego panoramę miasta, a przy dobrej widoczności Alpy.

Brązowe drzwi wejściowe ozdobione są płaskorzeźbami przedstawiającymi sceny z życia Maryji, św. Ambrożego i dziejów miasta. W górnych rzeźbieniach (maswerkach) okien apsydy dopatrzeć się można herbu Viscontich – węża połykającego człowieka.

Na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu znajduje się wieżyczka, zwieńczona widoczną z daleka, złoconą figurą Madonny. Mieszkańcy Mediolanu nazywają ją La Madonnina i wspominają w nieoficjalnym hymnie miasta "O mia bela Madunina...".

W posadzce katedry znajduje się mosiężna linia obrazująca południk przechodzący przez Mediolan. W korelacji z umieszczonym w sklepieniu niewielkim otworem, przez który światło słoneczne pada na tę linię, można określić najwyższe położenie słońca – południe.

Skarbiec położony poniżej ołtarza głównego zawiera wiele średniowiecznych wyrobów ze złota i srebra.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Praca zbiorowa: Przewodniki Wiedzy i Życia – Mediolan i jeziora. Warszawa: Hachette Polska sp. z o.o., s. 193. ISBN 978-83-7575-783-5.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]