Święty Hieronim na pustyni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty Hieronim na pustyni
Święty Hieronim na pustyni
Autor Leonardo da Vinci
Rok wykonania 1479-81
Technika wykonania olej na desce
Rozmiar 103 × 75 cm
Muzeum Muzea Watykańskie

Święty Hieronim na pustyni – obraz tworzony w latach 1479-81 przez włoskiego artystę renesansowego, Leonarda da Vinci.

Wykonanie[edytuj | edytuj kod]

Brak jest informacji o zleceniodawcy i miejscu powstania dzieła. Obraz nie został ukończony.Jest to jedno z najwcześniejszych dzieł artysty, choć dla badaczy jest trudne do oceniania ze względu na zły stan, w jakim się zachowało.

Przedstawienie[edytuj | edytuj kod]

Obraz ukazuje św. Hieronima ze Strydonu, który pokutuje na pustyni w pobliżu dzisiejszej miejscowości Aleppo. Pustynia jest przedstawiona jako wyimaginowany pejzaż urozmaicony skalistymi szczytami. Zaprezentowana scena nawiązuje do ważnego momentu w życiu świętego. W 374 r., gdy był poważnie chory, miał sen, który spowodował, że podjął decyzję o rezygnacji ze studiów na literaturą pogańską. Wybrał się na pustynię, by odpokutować. Potem poświęcił się studiom języka hebrajskiego i tekstów biblijnych.

Leonardo da Vinci przedstawił świętego jako półnagiego mężczyznę, który w formie pokuty bije się w pierś kamieniem. Ukazana z trzech czwartych wychudzona po długim poście i pełna ekspresji twarz świadczy o prowadzonych przez malarza studiach na mimiką. Poza skręconego ciała potęguje nastrój żarliwego błagania. Obok leży lew, któremu zgodnie z tradycją[a] święty wyciągnął cierń z łapy, który utrudniał mu chodzenie, ratując mu w ten sposób życie. Z wdzięczności zwierzę pozostało przy nim, stając się w ten sposób jego atrybutem.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku XIX wieku obraz znajdował się w posiadaniu malarki, Angeliki Kauffmann. Potem na pewien czas ślad po nim zaginął. Następnie szczęśliwym trafem natknął się na nie kardynał Józef Fesch, wuj Napoleona Bonaparte. Według niektórych źródeł kardynał znalazł obraz w dwóch częściach, w odstępie kilku lat. Pierwsza część odgrywała rolę pokrywy w sklepie rzymskiego handlarza starociami. Natomiast cześć, która przedstawiała twarz była ponoć stanowiła blat stołka pewnego szewca. Ktoś wyciął kwadrat z twarzą świętego uznając, że jako cześć najbardziej ukończona będzie najłatwiejsza do sprzedaży. W 1856 r. na polecenie papieża Piusa IX obraz włączona do zbiorów Pinakoteki Watykańskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Nie ma na to historycznych dowodów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Buchholz E. L., Leonardo da Vinci, Życie i twórczość, Pracownia Wydawnicza "ElSet", 2005, ISBN 3-8331-1830-X
  • Klasycy sztuki, t.4: Da Vinci, p. red.: A. Gogut, wyd. Arkady, Warszawa 2006, ISBN 83-60529-03-5
  • Wielkie muzea, cz.1: Muzea watykańskie, red. nacz.: F. Melli, Warszawa 2007, ISBN 978-83-60688-25-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]