Potencjometria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Potencjometria – zespół pomiarowych metod elektrochemicznych, polegających na wyznaczaniu wartości potencjału elektrody wskaźnikowej (roboczej) względem elektrody porównawczej (odniesienia) w funkcji logarytmu stężenia jonów elektroaktywnych. Pomiary są wykonywane w warunkach bezprądowych (w stanie równowagi), dzięki czemu może być stosowane równanie Nernsta:

E = E^0 + \frac{RT}{zF} \ln\frac{a_{\mbox{ox}}}{a_{\mbox{red}}}

gdzie:

W uproszczeniu potencjał elektrody roboczej wyraża się jako funkcję stężenia molowego analizowanej substancji w roztworze (np. jonów wodorowych w pH-metrii).

Jako elektrody wskaźnikowe stosuje się różne rodzaje elektrod pierwszego rodzaju, a jako elektrody porównawcze – elektrody o niemal stałym potencjale, np. elektrody drugiego rodzaju lub trzeciego rodzaju.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Potencjometria jest stosowana jako:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]