Powojnik prosty
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Powojnik prosty | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | jaskrowce |
| Rodzina | jaskrowate |
| Rodzaj | powojnik |
| Gatunek | powojnik prosty |
| Nazwa systematyczna | |
| Clematis recta L. Sp. pl. 1:544. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Powojnik prosty (Clematis recta) – gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae). Występuje w zachodniej Azji (Azerbejdżan i Kaukaz Południowy) oraz w we wschodniej, środkowej i południowej Europie[2]. W Polsce jest rzadki, występuje nad dolną Wisłą[3].
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Łodyga
- Wzniesiona lub ze słabą tendencją do pięcia się. Osiąga 1 m wysokości.
- Liście
- Naprzeciwległe, nieparzystopierzaste, całobrzegie, o ogonkach często poskręcanych.
- Kwiaty
- Koloru kremowobiałego, małe o średnicy ok. 1,5 cm, zebrane są w szczytowe wielokwiatowe nibybaldachy, pachnące. Kwitnie w okresie od lipca do sierpnia.
- Owoce
- Niełupka z wydłużonym piórkowatym dzióbkiem
[edytuj] Biologia i ekologia
Bylina, hemikryptofit. Kwitnie w okresie od lipca do sierpnia. Rośnie na łąkach, skarpach, w zaroślach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Geranion sanguinei[4]. Cała roślina jest lekko trująca, przy doustnym spożyciu powoduje biegunkę, skurcze, paraliże i podrażnienia skóry[5]. Po wysuszeniu traci trujące własności[5]. Liczba chromosomów 2n = 16[3].
[edytuj] Zastosowanie
- Roślina lecznicza: Dawniej stosowana w medycynie ludowej. Surowiec zielarski : ziele (Herba Clematitis), zawiera glikozyd ranunkulinę i saponiny[6]. W medycynie ludowej używano go przy różnych chorobach skóry, m.in. przy egzemie i liszajach, obecnie jest bardzo rzadko stosowany[6].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-07].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-25].
- ↑ 3,0 3,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ 5,0 5,1 Burkhard Bohne, Peter Dietze: Rośliny trujące: 170 gatunków roślin ozdobnych i dziko rosnących. Warszawa: Bellona, Spółka Akcyjna, 2008. ISBN 978-83-11-11088-5.
- ↑ 6,0 6,1 Jan Macků, Jindrich Krejča, Apoloniusz Rymkiewicz: Atlas roślin leczniczych. Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, 1989. ISBN 83-04-03281-3.
