Prosta potęgowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prosta potęgowa (czerwona)

Prosta potęgowa (oś potęgowa) dwóch okręgów to zbiór takich punktów, które mają równe potęgi względem ich obu[1].

Prosta potęgowa jest prostopadła do prostej przechodzącej przez środki okręgów.

Dowód. Niech r_1, r_2, x, oznaczają odpowiednio promienie okręgów oraz odległość między ich środkami.

Załóżmy, że dla pewnego punktu P leżącego na prostej S_1 S_2 zachodzi

P(P,C_1)=P(P,C_2)
|PS_1|^2-r_1^2=|PS_2|^2-r_2^2

Jeśli x=0, to |PS_1|=|PS_2| dla każdego P, więc w przypadku, gdy r_1=r_2 potęga każdego punktu względem obu okręgów jest taka sama (okręgi pokrywają się). W przypadku różnych promieni równość P(P,C_1)=P(P,C_2) nie zachodzi dla żadnego punktu. W dalszych rozważaniach rozpatrujemy tylko x>0.

Rozpatrzmy następujące przypadki:

  • P leży poza odcinkiem S_1 S_2 bliżej punktu S_1, czyli |PS_2|=|PS_1| + x.
|PS_1|^2-r_1^2=|PS_2|^2-r_2^2
|PS_1|^2-r_1^2=(|PS_1|+x)^2-r_2^2
|PS_1|^2-r_1^2=|PS_1|^2 + x^2 + 2 \cdot |PS_1| \cdot x -r_2^2
r_2^2-r_1^2-x^2 = 2 \cdot |PS_1| \cdot x
|PS_1|=\frac{r_2^2-r_1^2}{2x}-\frac{x}{2}
  • P leży na odcinku S_1 S_2, czyli |PS_2|=x-|PS_1|.
|PS_1|^2-r_1^2=|PS_2|^2-r_2^2
|PS_1|^2-r_1^2=(x-|PS_1|)^2-r_2^2
|PS_1|^2-r_1^2=|PS_1|^2 + x^2 - 2 \cdot |PS_1| \cdot x -r_2^2
r_2^2-r_1^2-x^2 = -2 \cdot |PS_1| \cdot x
|PS_1|=-(\frac{r_2^2-r_1^2}{2x}-\frac{x}{2})
  • P leży poza odcinkiem S_1 S_2 bliżej punktu S_2, czyli |PS_2|=|PS_1| - x.
|PS_1|^2-r_1^2=|PS_2|^2-r_2^2
|PS_1|^2-r_1^2=(|PS_1|-x)^2-r_2^2
|PS_1|^2-r_1^2=|PS_1|^2 + x^2 - 2 \cdot |PS_1| \cdot x -r_2^2
r_2^2-r_1^2-x^2 = -2 \cdot |PS_1| \cdot x
|PS_1|=-(\frac{r_2^2-r_1^2}{2x}-\frac{x}{2})

Zatem jeśli przyjmiemy zwrot zgodny z wektorem \vec{S_2 S_1} za dodatni, to \vec{PS_1}=\frac{r_2^2-r_1^2}{2x}-\frac{x}{2}. Wektor \vec{PS_1} jednoznacznie wyznacza punkt P.

Zatem na prostej S_1 S_2 jest dokładnie jeden taki punkt P, że jego potęga względem obu okręgów jest taka sama. Weźmy pewien punkt P' leżący na prostopadłej do S_1S_2 przechodzącej przez P. Pokażemy, że potęga punktu P' jest taka sama dla obu okręgów.

Potęga P jest taka sama względem obu okręgów, więc:

P(P,C_1)=P(P,C_2)
|PS_1|^2-r_1^2=|PS_2|^2-r_2^2
|PS_1|^2+|P'P|^2-r_1^2=|PS_2|^2+|P'P|^2-r_2^2

Z twierdzenia Pitagorasa mamy, że

|PS_1|^2+|P'P|^2=|P'S_1|^2 oraz |PS_2|^2+|P'P|^2=|P'S_2|^2

więc

|P'S_1|^2-r_1^2=|P'S_2|^2-r_2^2
P(P',C_1)=P(P',C_2)

czyli dla dowolnego punktu P' leżącego na prostej prostopadłej do S_1S_2 przechodzącej przez punkt P potęga względem obu okręgów jest taka sama.

Załóżmy, że pewien punkt R leży poza prostą potęgową i P(R,C_1)=P(R,C_2). Niech R' będzie jego rzutem prostokątnym na prostą łączącą środki okręgów.

|R'S_1|^2+|R'R|^2-r_1^2=|R'S_2|^2+|R'R|^2-r_2^2
|R'S_1|^2-r_1^2=|R'S_2|^2-r_2^2
P(R',C_1)=P(R',C_2)

Zatem na prostej S_1 S_2 są dwa różne punkty, których potęga względem obu okręgów jest taka sama - P oraz R', co nie jest możliwe. Zatem wszystkie punkty o tej samej potędze względem dwóch okręgów leżą na prostej potęgowej.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

  • Gdy dwa okręgi są styczne, to ich prosta potęgowa jest ich wspólną styczną przechodzącą przez ich punkt styczności[2].
Dowód. Potęga punktu styczności P względem obu okręgów jest równa 0, więc punkt ten należy do prostej potęgowej. Wspólna styczna do obu okręgów w punkcie P jest prostopadła do prostej przechodzącej przez ich środki, a zatem pokrywa się z ich prostą potęgową.
  • Gdy okręgi przecinają się w dwóch punktach, to potęgowa przechodzi przez ich punkty przecięcia[3] .
Dowód. Potęgi punktów przecięcia (jako punktów leżących na okręgach) są równe 0 względem obu okręgów, więc leżą na prostej potęgowej.
  • Gdy okręgi nie przecinają się, to prosta potęgowa tych okręgów jest prostą prostopadłą do prostej przechodzącej przez ich środki przechodzącą przez środek odcinka wspólnej stycznej tych okręgów łączącego jej punkty styczności z tymi okręgami.
  • Dla trzech okręgów o środkach niewspółliniowych trzy proste potęgowe (dla trzech par okręgów) tych okręgów przecinają się w jednym punkcie, którego potęgi względem wszystkich trzech okręgów są równe[4] .
Dowód. Potęga punktu T przecięcia prostej potęgowej okręgów C_1 i C_2 z prostą potęgową okręgów C_1 i C_3 jest taka sama względem okręgów C_1 i C_2 oraz względem okręgów C_1 i C_3, więc jest taka sama względem C_2 i C_3. Zatem potęgowa C_2 i C_3 również przechodzi przez punkt T.
  • Dla trzech okręgów o środkach współliniowych proste potęgowe par tych okręgów są do siebie równoległe (bo wszystkie one są prostopadłe do prostej na której leżą środki okręgów).

Przypisy

  1. H. S. M. Coxeter: Wstęp do geometrii dawnej i nowej. 1967, s. 103.
  2. Coxeter, op. cit., s. 103
  3. Coxeter, op. cit., s. 103
  4. Coxeter, op. cit., s. 103