Przydech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Przydech (inaczej aspiracja) - zjawisko fonetyczne polegające na energicznym rozwarciu wcześniej zwartych narządów mownych, co daje słaby dźwięk h towarzyszący artykulacji danej spółgłoski zwartej.

Gdy aspiracja zostaje wykorzystana do różnicowania wyrazów, staje się cechą fonologiczną, np. w zulu i chińskim.

[edytuj] Historia

Dźwięczne spółgłoski przydechowe *bʰ *dʰ *gʰ (określane ściślej jako dysząco dźwięczne) istniały w praindoeuropejskim lecz zanikły w większości języków pochodnych, np. w polskim przeszły w zwyczajne /b d g/.

Zostały zachowane do dziś w językach indoaryjskich.

W klasycznym języku greckim kontynuantami tych fonemów są bezdźwięczne /pʰ tʰ kʰ/, zapisywane literami φ, θ i χ. W nowogreckim spółgłoski te uległy jednak spirantyzacji.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach