Przykazania kościelne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Przykazania kościelne – przyjęte za minimum normy moralne obowiązujące w Kościele katolickim mające odniesienie do liturgii i Kościoła. Obowiązkowość tych zasad wynika z wiary katolików w wiążącą moc nauczania pasterskiego biskupów i zasady posłuszeństwa ich nauczaniu.

Pierwsze wzmianki dotyczące istnienia Przykazań kościelnych sięgają XV wieku. Na przestrzeni lat były one modyfikowane. Ostatnia zmiana wprowadzona została wraz z edycją w 1992 nowego wydania Katechizmu Kościoła Katolickiego, w którym przyjęły następujące brzmienie:

  1. W niedzielę i inne nakazane dni świąteczne wierni są zobowiązani uczestniczyć we Mszy św. i powstrzymać się od prac służebnych.
  2. Każdy wierny jest zobowiązany przynajmniej raz w roku spowiadać się ze swoich grzechów.
  3. Każdy wierny jest zobowiązany przynajmniej raz w roku na Wielkanoc przyjąć Komunię świętą.
  4. W dni pokuty wyznaczone przez Kościół wierni są zobowiązani powstrzymać się od spożywania mięsa i zachować post.
  5. Wierni są zobowiązani dbać o potrzeby Kościoła

W 2002 Konferencja Episkopatu Polski otrzymała z Kongregacji Nauki Wiary zgodę, by na terenie Polski obowiązywały przykazania kościelne w następującym brzmieniu (chodziło głównie o regulację dot. unikania zabaw w okresach pokuty)[1]:

  • W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy Świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych.
  • Przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty.
  • Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię Świętą.
  • Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach.
  • Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]