Pustynnienie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pustynnienie – proces poszerzania się pustyń na obszary, gdzie nie zaobserwowano w czasach historycznych pustyń[1][2].

Pustynie pochłaniają prawie 6 mln hektarów rocznie w 60 krajach zamieszkanych przez około miliard ludzi. Najbardziej dotknięte procesem pustynnienia są kraje rozwijające się, ale zagrożone są także kraje uprzemysłowione, gdzie intensywne stosowanie pestycydów, nawozów oraz intensywna melioracja prowadzą do wypłukania gleby. Inne przyczyny pustynnienia to: degradacja lasów, degradacja drzew na sawannie, zaorywanie stepów, nadmierny wypas bydła, zmiana kierunku biegu rzek, górnictwo, porzucanie tradycyjnych technik uprawy na rzecz rolnictwa towarowego.

Sposoby eliminacji pustynnienia:

  • zakaz wycinania drzew
  • zalesianie
  • nawadnianie
  • ograniczenie wypasu bydła
  • sadzenie roślinności w dolinach rzek okresowych
  • tworzenie pomiędzy polami pasów drzew i krzewów
  • mniejsze zużycie wody

Skutkiem pustynnienia gruntów jest:

  • zwiększenie powierzchni pustynnych i półpustynnych, co prowadzi do zmniejszenia powierzchni gruntów możliwych do wykorzystania rolniczego, a to skutkuje ograniczeniem możliwości produkcji rolnej;
  • przyspieszona erozja gleb, co prowadzi do obniżenia żyzności gleb i zmniejszenia jej produktywności;
  • występowanie burz pyłowych;
  • wzrost zasolenia gleb (np. rejon Jeziora Aralskiego, suche stepy południowego Kazachstanu, Wyżyna Irańska);
  • niszczenie ekosystemów – naturalnej pokrywy roślinnej i siedlisk wielu zwierząt.

Przypisy

  1. pustynnienie w encyklopedii Wiem. [dostęp 2012-05-22].
  2. Karolina Piskorowska: Geografia. PWN. [dostęp 2012-05-22].