Kraje rozwijające się

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa świata przedstawiająca wskaźnik HDI (2007, opublikowane 5-10-2009)

     0.950 i powyżej

     0.900–0.949

     0.850–0.899

     0.800–0.849

     0.750–0.799

     0.700–0.749

     0.650–0.699

     0.600–0.649

     0.550–0.599

     0.500–0.549

     0.450–0.499

     0.400–0.449

     0.350–0.399

     poniżej 0.350

     niedostępne

Kraje rozwijające się – termin określający kraje o niskim poziomie dóbr materialnych. Nie istnieje jednak ogólnie przyjęta definicja kraju rozwiniętego, a poziom rozwoju krajów rozwiniętych również może być zróżnicowany[1].

Niektóre organizacje, takie jak Bank Światowy, używają klasyfikacji numerycznej, traktując wszystkie kraje o niskim i średnim przychodzie jako rozwijające się. W najnowszej klasyfikacji gospodarki krajowe zostały podzielone według danych PKB per capita za 2008 rok – kraje o GNI per capita[2] poniżej 11 905 USD zostały zaliczone do krajów rozwijających się[3]. Inne instytucje używają mniej dokładnych definicji.

Kraje o rozwiniętej gospodarce, o których nie można jeszcze powiedzieć jeszcze „kraje rozwinięte”, określane są jako „kraje nowo uprzemysłowione[4][5][6][7].

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Kofi Annan, były sekretarz generalny Narodów Zjednoczonych zdefiniował kraje rozwinięte jako: "A developed country is one that allows all its citizens to enjoy a free and healthy life in a safe environment. (tłum: Kraje rozwinięte to te, które pozwalają swoim obywatelom cieszyć się wolnością i zdrowiem w bezpiecznym otoczeniu.)"[8]

Lecz według Departamentu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, nie ma ustalonych konwencji dla określenia rozwinięty czy rozwijający się w stosunku do krajów należących do ONZ[9]

Ponadto: Intencją używania określeń rozwinięty czy rozwijający się jest wyłącznie dla wygody danych statystycznych i nie ma na celu wyrażania rzeczywistego poziomu rozwoju poszczególnych krajów[10]

W powszechnym użyciu, Japonia, Kanada, Stany Zjednoczone, Australia, Nowa Zelandia oraz Europa są postrzegane jako regiony rozwinięte. W międzynarodowych statystykach dotyczących handlu: Południowoafrykańska unia celna oraz Izrael są postrzegane jako rozwinięte. Państwa powstałe z rozpadu Jugosławii, z wyjątkiem Słowenii, są postrzegane jako kraje rozwijające się, natomiast kraje Europy wschodniej oraz WNP nie są zaliczane ani do rozwiniętych ani rozwijających się regionów[11].

Według MFW, przed kwietniem 2004 roku, wszystkie kraje Europy wschodniej (włączając w to kraje Europy środkowej, które wciąż należą do Grupy wschodnioeuropejskiej w instytucjach ONZ) jak również kraje byłego ZSRR w środkowej Azji (Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Tadżykistan i Turkmenistan) oraz Mongolia, również nie zalicza ich ani do rozwiniętych ani rozwijających się regionów, raczej określa je mianem kraje w czasie transformacji, jednakże w międzynarodowych raportach, traktuje się je jako rozwijające się.

W XXI wieku, cztery Azjatyckie tygrysy[12](Hongkong[12][13], Singapur[12][13], Korea Południowa[12][13][14][15] i Tajwan[12][13]) zaczęły być postrzegane jako "rozwinięte" regiony, a kraje takie jak Cypr[13], Izrael[13], Malta[13], i Słowenia[13] jako "nowo rozwinięte kraje".

Według Hansa Roslinga pojęcie krajów rozwijających się od lat 80. XX wieku stopniowo traci sens ze względu na zmniejszanie się różnic w oczekiwanej długości życia, dzietności i dochodach[16].

Lista krajów rozwijających się[edytuj | edytuj kod]

Poniższe kraje zaliczane są jako gospodarki rozwijające się według Międzynarodowego Funduszu Walutowego[17].

Kraje rozwijające się, nie ujęte na liście[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Arthur Sullivan: Economics: Principles in Action. Pearson Prentice Hall, 2003, s. 471. ISBN 0-13-063085-3.
  2. Dochód narodowy brutto
  3. Country Classification. W: Bank Światowy [on-line]. [dostęp 24 -02-2010].
  4. Newly Industrialized Countries. W: Paweł Bożyk: Globalization and the Transformation of Foreign Economic Policy. Ashgate Publishing, Ltd, 2006. ISBN 0-75-464638-6.
  5. Multinationals, Ideology, and Organized Labor. W: Mauro F. Guillén: The Limits of Convergence. Princeton University Press, 2003. ISBN 0-69-111633-4.
  6. Manufacturing industries (chapter 19), World development (chapter 22). W: David Waugh: Geography, An Integrated Approach. Nelson Thornes Ltd., wydanie trzecie, 2000, s. 563, 576–579, 633, and 640. ISBN 0-17-444706-X.
  7. N. Gregory Mankiw: Principles of Economics. wydanie czwarte, 2007. ISBN 0-32-422472-9.
  8. United Nations Information Services, Press Release No. G/05/2000 (ang.). 2000-02-12. [dostęp 2010-02-24].
  9. Composition of macro geographical (continental) regions, geographical sub-regions, and selected economic and other groupings (footnote C) (ang.). 17-10-2008. [dostęp 2010-02-24].
  10. Standard country or area codes and geographical regions for statistical use (ang.). [dostęp 2010-02-24].
  11. Composition of macro geographical (continental) regions, geographical sub-regions, and selected economic and other groupings (footnote C). 17-10-2008. [dostęp 2010-02-24].
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 Wschodnioazjatyckie tygrysy (ang.). [dostęp 2010-02-24].
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 13,5 13,6 13,7 IMF Advanced Economies List. World Economic Outlook, Database—WEO Groups and Aggregates Information, (ang.). kwiecień 2009. [dostęp 2010-02-10].
  14. Country Specific Information (ang.). [dostęp 2010-02-24].
  15. S. Korea wins developed country status (ang.). [dostęp 2010-02-24].
  16. Hans Rosling: TED Talk. TED, 2009.
  17. IMF Emerging and Developing Economies List. World Economic Outlook Database (ang.). paź. 2009.