Radowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Radowce
Rădăuți
Herb
Herb
Państwo  Rumunia
Okręg Suczawa
Populacja 
• liczba ludności

27 633 (2002)
Położenie na mapie okręgu Suczawa
Mapa lokalizacyjna okręgu Suczawa
Radowce
Radowce
Położenie na mapie Rumunii
Mapa lokalizacyjna Rumunii
Radowce
Radowce
Ziemia 47°51′N 25°55′E/47,850000 25,916667Na mapach: 47°51′N 25°55′E/47,850000 25,916667
Strona internetowa
Portal Portal Rumunia
Synagoga w Radowcach

Radowce (rum. Rădăuți) – miasto w północnej Rumunii (okręg Suczawa), jeden z głównych ośrodków rumuńskiej Bukowiny.

Miejscowość istniała już w XIII w., choć pierwsza wzmianka pochodzi z 1393 r. W drugiej połowie XIV w. Radowce stały się siedzibą pierwszego hospodara mołdawskiego, Bogdana I. Ufundował on tutaj cerkiew św. Mikołaja, która stanowiła nekropolię pierwszych hospodarów mołdawskich. Następcy Bogdana już wkrótce przenieśli swą siedzibę do Seretu, a następnie do Suczawy, ale Radowce pozostały ważnym ośrodkiem państwa mołdawskiego, przebiegał tędy szlak handlowy z Polski do portów czarnomorskich. W 1471 r. Stefan Wielki powołał tutaj biskupstwo. W XVII w. miasto podupadło (podobnie jak cały kraj, niszczony przez Turków, Tatarów, Polaków, Kozaków itd.). W 1775 r. Radowce wraz z Bukowiną zostały przyłączone do Austrii. Wkrótce potem zlikwidowane zostało biskupstwo, ale miasto pod rządami Habsburgów szybko się rozwijało. W 1819 r. otrzymało prawo miejskie, później poprowadzono tu linię kolejową. Do miasta przybywali nowi mieszkańcy, rozwijał się przemysł. Z XIX w. pochodzą liczne gmachy publiczne miasta, m.in. kościoły ewangelicki i katolicki oraz synagoga. Powstała tutaj bardzo liczna gmina żydowska, której udział w populacji miasta w 1. połowie XX w. przekroczył nawet 50%. W 1. połowie XX w., gdy Radowce znalazły się w graniach Rumunii i reaktywowano tutejsze biskupstwo, została wzniesiona tutaj monumentalna katedra prawosławna.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • W. Korsak, J. Tokarski, Rumunia, Pascal 2004, s. 217-219.
  • Ł. Galusek, M. Jurecki, A. Dumitru, Rumunia. Mozaika w żywych kolorach, Bezdroża 2004, s. 216-218.
  • M. Jurecki, Bukowina. Kraina łagodności, Bezdroża 2001, s. 231-236.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]