Renault Alpine A110

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Renault Alpine A110
Renault Alpine A110
Producent Renault Alpine
Okres produkcji 1963-1974
Miejsce produkcji  Francja, Dieppe[1]
Poprzednik Renault Alpine A108
Następca Renault Alpine A310
Dane techniczne
Segment samochód sportowy[1]
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé[1]
Silniki 1,1 l, 1,2 l, 1,3 l R8 Major/Gordini R4
1,5 l Lotus Europa R4
1,3 l, 1,6 l Renault R4
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna[1]
Rodzaj napędu tylny[1]
Długość 3850 mm[1]
Szerokość 1550 mm[1]
Wysokość 1120 mm[1]
Rozstaw osi 2110 mm[1]
Poj. zbiornika paliwa 38 litrów
Dane dodatkowe
Konkurencja Lotus Europa
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Renault Alpine A110sportowy samochód osobowy, produkowany przez francuski koncern motoryzacyjny Renault w latach 1963-1974[1]. Markę Alpina Renault kupiło 34 lata temu[potrzebne źródło]. W roku 1973 wygrała ona Rajdowe Mistrzostwa Świata w klasyfikacji konstruktorów m.in. w Rajdzie Monte Carlo (rok 1971 i 1973), Korsyki (rok 1973) oraz Portugalii (rok 1971, 1973).

Skromny oryginał[edytuj | edytuj kod]

Renault 8 był niewielkim, czterodrzwiowy, sedanem, napędzanym umieszczonym z tyłu silnikiem o pojemności 950 cm sześciennych i mocy 44 KM. Z pozoru samochód zupełnie nie nadawał się na bazę konstrukcyjną auta sportowego, jednak inżynierowie z firmy Alpine byli innego zdania. Kiedy ich dzieło ujrzało światło dzienne, okazało się, że udało im się zaprojektować jeden z najbardziej udanych wozów sportowych lat 60.

Piękny i lekki[edytuj | edytuj kod]

Wykonane z włókna szklanego nadwozie Alpine A110 zaprojektował Marcel Hubert. Samochód miał wyjątkowo piękną, agresywną stylistykę. Był niski, miał szerokie błotniki i małą kabinę. Jego cechą charakterystyczną była nisko poprowadzona maska, pozbawiona atrapy chłodnicy - chłodzenie silnika zapewniały wycięte przed tylnymi kołami otwory wentylacyjne. Strukturę nośna stanowiła zespawana ze stalowych rurek centralna rama. Dzięki takiej konstrukcji oraz niewielkim wymiarom samochód był bardzo lekki, co w znacznym stopniu zadecydowało o jego znakomitych osiągach.

Silnik z tyłu[edytuj | edytuj kod]

W A110 zachowano układ napędowy pierwowzoru, z umieszczonym z tyłu silnikiem napędzającym tylne koła. Zamiast słabej, oryginalnej skrzyni biegów o trzech przełożeniach zastosowano nową, mocniejszą przekładnią pięciobiegową. Było to niezbędne ze względu na znacznie lepsze parametry stosowanych w A110 silników. Pod maską auta montowano czterocylindrowe, rzędowe jednostki napędowe, o pojemności od 0,9 do 1,6 l. Na skutek licznych modyfikacji były one znacznie mocniejsze od silnika stosowanego w Renault 8. Zasilany dwoma gaźnikami Webera silnik o pojemności 1,3 l rozwijał moc 90 KM,a jednostka 1,6 l - 125 KM. Dzięki niewielkiej, bo wynoszącej zaledwie 544 kg masie, samochód mógł się rozpędzić do prędkości 195 km/h w wersji 1,3 l i 210 km/h w wersji 1,6 l.

Proste podwozie[edytuj | edytuj kod]

Poza pochodzącym z Renault 8 silnikiem, konstruktorzy wykorzystali też zawieszenie tego auta. Prosty układ z pojedynczymi wahaczami poprzecznymi poddano jednak znacznym modyfikacjom, polegających m.in. na mocnym pochyleniu tylnych kół, co znacznie zwiększyło stabilność pojazdów.

Mistrz świata[edytuj | edytuj kod]

Świetna dynamika A110 sprawiła, że przeznaczone do rajdów wersje samochodu, wyposażone w silniki przygotowane przez słynną firmę Gordini, zaczęły odnosić sukcesy sportowe. Po serii zwycięstw w rajdach na terenie Francji, samochód zyskał międzynarodową sławę w 1971 roku, kiedy zasiadający za jego kierownicą szwedzki rajdowiec Ove Andersson wygrał Rajd Monte Carlo.

Maska[edytuj | edytuj kod]

Mocno pochylona maska Alpine skrywała niewielki bagażnik, silnik auta umieszczono z tyłu.

Reflektory[edytuj | edytuj kod]

Główne reflektory A110 ukryto za osłonami z przezroczystego tworzywa.

Drzwi[edytuj | edytuj kod]

Alpine A110 był produkowany wyłącznie z dwudrzwiowym nadwoziem.

Felgi[edytuj | edytuj kod]

Samochód był wyposażony w masywne obręcze kół odlewane ze stopów lekkich.

Dane techniczne (Renault Alpine 1600S)[edytuj | edytuj kod]

Silnik[edytuj | edytuj kod]

  • R4 1,6 l (1557 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV[1]
  • Średnica × skok tłoka: 76,00 mm × 84,00 mm[1]
  • Moc maksymalna: 138 KM przy 6000 obr/min[1]
  • Maksymalny moment obrotowy: 146 N•m przy 5000 obr/min

Osiągi[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 Wielka Księga Samochodów. Michael Bowler, Giuseppe Guzzardi, Enzo Rizzo. Warszawa: Carta Blanca, 2011, s. 395. ISBN 978-83-7705-129-0.