Renault Alpine A110

Renault Alpine A110
Producent	Renault Alpine
Okres produkcji	1963-1974
Miejsce produkcji	Francja
Poprzednik	Renault Alpine A108
Następca	Renault Alpine A310
Dane techniczne
Segment	samochód sportowy
Typy nadwozia	2-drzwiowe coupé
Silniki	1,1 l, 1,2 l, 1,3 l R8 Major/Gordini R4 1,5 l Lotus Europa R4 1,3 l, 1,6 l Renault R4
Skrzynia biegów	5-biegowa manualna
Rodzaj napędu	tylny
Długość	3850 mm
Szerokość	1550 mm
Wysokość	1118 mm
Rozstaw osi	2130 mm
Poj. zbiornika paliwa	38 litrów
Dane dodatkowe
Konkurencja	Lotus Europa
Multimedia w Wikimedia Commons

Renault Alpine A110 - markę Alpina Renault kupiło 34 lata temu^{[potrzebne źródło]}. W roku 1973 wygrała ona Rajdowe Mistrzostwa Świata w klasyfikacji konstruktorów m.in. w Rajdzie Monte Carlo (rok 1971 i 1973), Korsyki (rok 1973) oraz Portugalii (rok 1971, 1973).

Skromny oryginał

Renault 8 był niewielkim, czterodrzwiowy, sedanem, napędzanym umieszczonym z tyłu silnikiem o pojemności 950 cm sześciennych i mocy 44 KM. Z pozoru samochód zupełnie nie nadawał się na bazę konstrukcyjną auta sportowego, jednak inżynierowie z firmy Alpine byli innego zdania. Kiedy ich dzieło ujrzało światło dzienne, okazało się, że udało im się zaprojektować jeden z najbardziej udanych wozów sportowych lat 60.

Piękny i lekki

Wykonane z włókna szklanego nadwozie Alpine A110 zaprojektował Marcel Hubert. Samochód miał wyjątkowo piękną, agresywną stylistykę. Był niski, miał szerokie błotniki i małą kabinę. Jego cechą charakterystyczną była nisko poprowadzona maska, pozbawiona atrapy chłodnicy - chłodzenie silnika zapewniały wycięte przed tylnymi kołami otwory wentylacyjne. Strukturę nośna stanowiła zespawana ze stalowych rurek centralna rama. Dzięki takiej konstrukcji oraz niewielkim wymiarom samochód był bardzo lekki, co w znacznym stopniu zadecydowało o jego znakomitych osiągach.

Silnik z tyłu

W A110 zachowano układ napędowy pierwowzoru, z umieszczonym z tyłu silnikiem napędzającym tylne koła. Zamiast słabej, oryginalnej skrzyni biegów o trzech przełożeniach zastosowano nową, mocniejszą przekładnią pięciobiegową. Było to niezbędne ze względu na znacznie lepsze parametry stosowanych w A110 silników. Pod maską auta montowano czterocylindrowe, rzędowe jednostki napędowe, o pojemności od 0,9 do 1,6 l. Na skutek licznych modyfikacji były one znacznie mocniejsze od silnika stosowanego w Renault 8. Zasilany dwoma gaźnikami Webera silnik o pojemności 1,3 l rozwijał moc 90 KM,a jednostka 1,6 l - 125 KM. Dzięki niewielkiej, bo wynoszącej zaledwie 544 kg masie, samochód mógł się rozpędzić do prędkości 195 km/h w wersji 1,3 l i 210 km/h w wersji 1,6 l.

Proste podwozie

Poza pochodzącym z Renault 8 silnikiem, konstruktorzy wykorzystali też zawieszenie tego auta. Prosty układ z pojedynczymi wahaczami poprzecznymi poddano jednak znacznym modyfikacjom, polegających m.in. na mocnym pochyleniu tylnych kół, co znacznie zwiększyło stabilność pojazdów.

Mistrz świata

Świetna dynamika A110 sprawiła, że przeznaczone do rajdów wersje samochodu, wyposażone w silniki przygotowane przez słynną firmę Gordini, zaczęły odnosić sukcesy sportowe. Po serii zwycięstw w rajdach na terenie Francji, samochód zyskał międzynarodową sławę w 1971 roku, kiedy zasiadający za jego kierownicą szwedzki rajdowiec Ove Andersson wygrał Rajd Monte Carlo.

Maska

Mocno pochylona maska Alpine skrywała niewielki bagażnik, silnik auta umieszczono z tyłu.

Reflektory

Główne reflektory A110 ukryto za osłonami z przezroczystego tworzywa.

Drzwi

Alpine A110 był produkowany wyłącznie z dwudrzwiowym nadwoziem.

Felgi

Samochód był wyposażony w masywne obręcze kół odlewane ze stopów lekkich.

Dane techniczne

Silnik

• R4 1,6 l (1606 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
• Średnica × skok tłoka: 78,00 mm × 84,00 mm
• Moc maksymalna: 129 KM (94,7 kW) przy 6250 obr/min
• Maksymalny moment obrotowy: 146 N•m przy 5000 obr/min

Osiągi

• Przyspieszenie 0-100 km/h: 6,3 s
• Prędkość maksymalna: 204 km/h

Bibliografia

• 1971 Alpine A110 1600S Technical specifications (ang.). W: carfolio.com [on-line]. [dostęp 20-12-2009].