Revox

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Revox B77 MK II (około 1985 roku)
Revox PR99 Mk II do zastosowań profesjonalnych w radiu, około 1985 roku

Revox to rynkowa marka wysokiej klasy sprzętu audio stworzona 27 marca 1951 roku przez firmę Studer, utworzoną w Herisau w 1948 roku. Jej właścicielem i założycielem był szwajcarski elektronik Wilhelm Studer, którego celem początkowo była jedynie produkcja magnetofonów szpulowych na rynek europejski. Dziś pod nadal istniejącą i dobrze kojarzoną przez audiofilów marką wytwarza się i sprzedaje kompletne systemy audio do użytku domowego.

Historia firmy[edytuj | edytuj kod]

Sześcioosobowa załoga firmy Studer rozpoczyna produkcję pierwszego magnetofonu – szpulowego Dynavox w roku 1949.

  • W 1950 roku opracowano pierwszy magnetofon do użytku profesjonalnego.
  • Rok 1951: Studer zaczyna nazywać swoje urządzenia „Revox”, dzieląc produkty na linię do użytku profesjonalnego – sprzedawane pod marką „Studer” i wysokiej klasy sprzęt do użytku domowego/amatorskiego trafiający na rynek właśnie pod marką Revox.
  • W roku 1958 w niemieckim Giessen zostaje utworzona spółka Revox GmbH, zajmująca się sprzedażą i dystrybucją produktów firmy.
  • W 1965 roku powstaje 50-tysięczny magnetofon Revox. Do tej chwili szpulowe magnetofony Revox i Studer stają się standardem w studiach dźwiękowych i radiowych na całym świecie. W słynnych studiach na Abbey Road w Londynie, przy użyciu studyjnego magnetofonu szpulowego Studer J37 powstają na przykład przeboje The Beatles.
  • W 1989 roku, z aktywnej działalności wycofuje się założyciel i właściciel firmy – 77-letni podówczas Willi Studer. Firma zatrudnia w tym momencie 1576 pracowników i osiąga obroty na poziomie 215 milionów Franków szwajcarskich (CHF) rocznie.
  • W kolejnych latach przedsiębiorstwo zostaje przejęte przez Motor Columbus AG, a w 1991 zostaje podzielone na działy Studer, Revox oraz „Baugruppen und Elemente“ („Podzespoły i elementy”).
  • Do roku 1993 w wyniku "racjonalizacji" produkcji likwidacji ulega niemal 1000 stanowisk pracy, a zarówno Studer, jak i Revox źle zarządzane przez nowego własciciela - mimo doskonałej renomy - popadają w poważne kłopoty finansowe.
  • W 1994 roku część firmy jaką jest Studer zostaje sprzedana amerykańskiemu producentowi sprzętu audio – Harman International.

Revox z kolei jest obecnie własnością większościowych szwajcarskich udziałowców instytucjonalnych i prywatnych.

  • 1 Marca 1996 umiera 83-letni Willi Studer, założyciel firmy.

Historia produktów[edytuj | edytuj kod]

Dwa lata po pierwszym urządzeniu firmy – magnetofonie Dynavox z 1949 roku,

  • w 1951 opracowano Revox T26 ze zintegrowanym odbiornikiem radiowym.
  • Rok 1954: Revox 60 – pierwszy, monofoniczny gramofon Revox.
  • W 1955 roku pojawia się pierwszy szpulowy magnetofon z 3 odrębnymi silnikami – jednym do transportu taśmy i dwoma napędzajacymi niezależnie talerzyki szpul – Revox A36.
  • Rok 1957 to moment wprowadzenia na rynek nowego, mobilnego magnetofonu studyjnego B30.
  • W 1958 do produkcji trafia kolejny model magnetofonu szpulowego Revox C36.
  • W 1960 roku ukazuje się magnetofon Revox D36 – pierwszy, który pozwala na stereofoniczny zapis dźwięku dwu- (2 ścieżki w jednym kierunku) lub czterościeżkowy (2 ścieżki w każdą ze stron przewijającej się w trakcie nagrywania taśmy, odwracanej po zakończeniu jej zapasu na danej szpuli – tym samym, kosztem nieznacznego pogorszenia jakości, na takiej samej taśmie można było zapisać dwa razy dłuższy materiał dźwiękowy).


W kolejnych latach firma opracowuje urządzenia –

  • 1961 - magnetofon szpulowy Revox E36,
  • 1962 - magnetofon szpulowy Revox F36, a w roku
  • 1963 – magnetofon szpulowy Revox G36, który dzięki cenionemu brzmieniu swoich lamp oraz ogromnej trwałości mechanicznej, cieszy się ogromnym uznaniem i popytem wśród audiofilów i melomanów jeszcze 20 lat później.
  • Rok 1967 (-1977) to początek produkcji stereofonicznego szpulowego magnetofonu Revox A77.
Wytwarzany w wersjach MK I do MK IV, cieszył się ogromnym powodzeniem, o czym świadczy fakt, iż powstało 186 wersji, w łącznej ilości ponad 350 tysięcy sztuk(!).
Magnetofon stał się ikoną ówczesnej techniki audio i synonimem high-end dla wymagających użytkowników domowych. W późniejszym okresie był również wyposażany w najnowocześniejszy wtedy układ redukcji szumów Dolby B. Od wersji A77 MK II Revox stosował głowice o wydłużonej żywotności „Revodur”, wytwarzane na wyłączne zamówienie firmy ze specjalnego stopu Recovac, opracowanego i produkowanego w zakładach metalurgicznych i hucie „Vacuumschmelze Hanau”.
Równolegle do A77 paletę produktów uzupełniły dalsze urządzenia Hi-Fituner i wzmacniacz, w późniejszym okresie wprowadzono do produkcji także zestawy głośnikowe i gramofony analogowe z nowatorskim wtedy ramieniem tangencjalnym i kwarcowo stabilizowanym napędem bezpośrednim.
Firma, rozrastając się, opracowywała kolejne produkty – stoły reżyserskie (potocznie „miksery”), słuchawki i mikrofony.
  • 1969 (–1977): Revox A76 (wersje MK I do MK III) – pierwszy tuner FM.
  • W 1974 roku, w modelu A700 po raz pierwszy zastosowano cyfrowe układy logiki sterowania napędem i kwarcową stabilizację prędkości silnika napędu taśmy. Urządzenia tamtej generacji wyróżniają obudowy i elementy chassis wykonane z niskorezonansowych odlewów. Magnetofony fabrycznie, indywidualnie kalibrowano osobno dla każdej ze ścieżek i prędkości przesuwu taśmy w odniesieniu do oryginalnych taśm Revox, co pozwalało uzyskać niezwykle liniowe charakterystyki pasma przenoszenia dźwięku.


  • 1977 (-1999): na rynek trafia Revox B77, wkrótce, podobnie jak poprzednik - A77 w latach 60. i 70. stanie się ikoną sprzętu high-end lat 80., oferowaną w 61 wersjach różniących się prędkościami przesuwu taśmy i dodatkowym wyposażeniem. Równolegle do sprzedaży trafia nowa linia produktów: wzmacniacz B750, tuner FM - B760 i
  • 1977 - Revox B790, pierwszy gramofon z ramieniem tangencjalnym - .
  • 1981 - Revox B710, pierwszy profesjonalny, 3-głowicowy, 4-silnikowy magnetofon kasetowy.
Magnetofon ten był pierwszym tak zaawansowanym technologicznie - i przez pewien czas jedynym wśród kasetowych - z 4 silnikami (a jednym z nielicznych w historii urządzeń kasetowych w ogóle). Dzięki takiej ilości silników - nie posiadał żadnych, typowych dla magnetofonów tzw. sprzęgieł ciernych, pasków napędowych i mechanicznych hamulców taśmy - elementów wpływających bezpośrednio na jakość przesuwu taśmy, a tym samym - bezpośrednio na jakość dźwięku. Niezwykle zaawansowana na swój czas konstrukcja przewidywała napęd kasety poprzez 2 oddzielne silniki: rozwijający i zwijający taśmę w kasecie oraz 2 silniki odpowiedzialne za przesuw taśmy przed głowicą.
Silniki te, tzw. napędu bezpośredniego, stabilizowane wspólnym generatorem kwarcowym, poruszały 2 oddzielne wałki napędowe - umieszczone przed i za głowicą nagrywającą i odtwarzającą. Precyzyjny mechanizm napędowy, obchodzący się z dużą delikatnością z cienką taśmą w kasecie, stosowano później również w profesjonalnych magnetofonach kasetowych Studer.
W sekcji audio znajdowały się m.in. 4 odrębne układy procesora Dolby B. Wersję MK II wyposażono również w układ redukcji szumów Dolby C.
W latach produkcji (1981-84) magnetofon w wersji MK I kosztował 2.475 Franków szwajcarskich (CHF), a MK II: 2.625 CHF.
Ciekawostkę w przypadku Revoxa stanowić może fakt, że cała cyfrowa elektronika odtwarzacza - "chipset" pierwszej generacji (układy scalone SAA7010 dekoder sygnału, SAA7000 układ interpolacji, SAA7020 układ korekcji błędów, SAA7030 układ 4-krotnego oversamplingu i filtru cyfowego i 14-bitowy przetwornik cyfrowo-analogowy TDA1540) oraz serwomechanizm zmieniający i kontrolujący położenie głowicy laserowej (CDM-1) były produktami Philipsa.
  • W 1983 roku Revox zaprezentował również, jako pierwszy producent, system Multiroom (równoczesne nagłośnienie wielu pomieszczeń), bazujący na urządzeniach serii B200.
  • W 1985 roku na rynek trafia Revox B215 sterowany 3 mikroprocesorami (całkowite novum), również 3-głowicowy i 4-silnikowy - następca B710, wyposażony m.in. w zdalne sterowanie na podczerwień (rzadkość w tamtych czasach) oraz zautomatyzowany system pomiaru własności taśmy i kalibracji oraz optymalizacji parametrów zapisu w oparciu o sterowaną przez procesor, 20-sekundową procedurę pomiarowo-kalibracyjną.
Elektronika magnetofonu zawierała w części sterującej i automatyzującej wiele zadań 3 mikroprocesory komunikujące się ze sobą za pomocą wspólnej, dwukierunkowej magistrali danych typu I²C (jeden z mikroprocesorów był dedykowany wyłącznie do obsługi funkcji transportu taśmy i silników napędowych i przewijających). Rozwiązania zastosowane w tym urządzeniu były w tym czasie unikatowe i nowatorskie w skali światowej, wyznaczając kierunki rozwoju sprzętu audio na wiele kolejnych lat.
Produkowany do roku 1990, przez wiele lat uważany za urządzenie referencyjne. W 1985 roku kosztował 2.625 CHF.
  • W 1988 roku opracowano ostatnie nowe konstrukcje magnetofonów szpulowych, były to urządzenia serii C (modele C270 2-śladowy, C274 - 4-śladowy, C278 - 8-śladowy).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons