Rezerwat przyrody Zaskalskie-Bodnarówka
| Zaskalskie-Bodnarówka | |
_a1.jpg&filetimestamp=20070706115234) Dziurawa Skała |
|
| Rodzaj rezerwatu | krajobrazowy |
| Państwo |  Polska |
| Data utworzenia | 1961 |
| Powierzchnia | 19,02 ha |
|
Położenie na mapie Polski
  Zaskalskie-Bodnarówka
|
|
| Na mapach: | |
| Rezerwaty przyrody w Polsce | |
Rezerwat przyrody Zaskalskie-Bodnarówka – utworzony w 1961 rezerwat przyrody w Małych Pieninach. Ma powierzchnię 19,02 ha i utworzony został w celu ochrony krajobrazu, lasu i cennych naskalnych i ciepłolubnych zespołów roślinności porastających wapienne skały i strome zbocza. Podlega administracji Nadleśnictwa Krościenko.
Rezerwat znajduje się w dolinie Skalskiego Potoku uchodzącego do Grajcarka w Jaworkach, oraz na zboczach zalesionej góry Skalskie (789 m n.p.m.)[1]. Potok tworzy w niektórych miejscach głęboki wąwóz z odsłonięciami fliszu karpackiego. W lesie gniazduje rzadki ptak puchacz. W centrum Jaworek znajduje się drogowskaz kierujący do tego rezerwatu (przejście przez rezerwat wymaga uzgodnienia z nadleśnictwem). Prowadzi do niego droga, nie jest to jednak szlak turystyczny. Droga prowadzi przez pola uprawne Skalskie – nieistniejące już osiedle łemkowskiej wsi, obok wyciągu narciarskiego. Na skraju lasu wkraczamy w oryginalną bramę skalną utworzoną przez dwie duże skały; po prawej stronie jest to Dziurawa Skała, po lewej Czerwona Skała. W lesie powyżej Dziurawej Skały znajduje się jeszcze jedna, niewidoczna z drogi skała „Podyrgałyłska”[2]. Dalej ścieżka prowadzi korytem potoku, jest rozjeżdżona przez pojazdy ściągające drzewo, zawalona wielkimi głazami i ciężka do przejścia. Wojewódzki Konserwator Przyrody w Krakowie opracował plan ochrony rezerwatu na najbliższe lata. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie dwulistnika muszego[3].
_a1.jpg&filetimestamp=20070706115108)
Przypisy
- ↑ Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:20 000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006/07. ISBN 83-87873-07-1.
- ↑ Józef Nyka: Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-4-8.
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
