Robert Finlay, 1. wicehrabia Finlay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wicehrabia Finlay

Robert Bannatyne Finlay, 1. wicehrabia Finlay GCMG (ur. 11 lipca 1842 w Edynburgu, zm. 9 marca 1929 w Londynie) – brytyjski prawnik i polityk, członek Partii Liberalnej, minister w rządzie Davida Lloyda George'a.

Urodził się w Newhaven w Edynburgu jako syn Williama Finlay'a, lekarza i Ann, córki Roberta Bannatyne. Ukończył studia medyczne na Uniwersytecie w Edynburgu, a następnie prawnicze. Przystąpił do korporacji Middle Temple, uzyskując po latach praktyki adwokackiej tytuł Queen's Counsel w 1882.

W 1885 został wybrany do Izby Gmin z ramienia Partii Liberalnej z okręgu Inverness Burghs. W 1886 znalazł się wśród polityków, który odeszli z partii Liberalnej i założyli Partię Liberalno-Unionistyczną po poróżnieniu się z Williamem Gladstonem w sprawie Home Rule. W 1892 utracił mandat parlamentarny, ale odzyskał go trzy lata później. W tym samym roku został Radcą Generalnym Anglii i Walii i otrzymał szlachectwo.

W 1900 Finlay został Prokuratorem Generalnym Anglii i Walii, a w 1902 rektorem Uniwersytetu w Edynburgu. Reprezentował Wielką Brytanię w wielu arbitrażach międzynarodowych. W 1904 otrzymał Order św. Michała i św. Jerzego, a w 1905 został członkiem Tajnej Rady. W 1906 ponownie utracił mandat parlamentarny, który odzyskał w 1910.

Wszedł w skład rządu Davida Lloyda George'a jako Lord Kanclerz. W tym samym roku otrzymał tytuł barona Finlay z Nairn, a w 1919, po ustąpieniu z urzędu, jego tytuł parowski podniesiono do rangi wicehrabiego.

W 1920 został brytyjskim członkiem Stałego Trybunału Arbitrażowego, a w 1921 sędzią Stałego Trybunału Sprawiedliwości Międzynarodowej, którym pozostał do śmierci.

Tytuł wicehrabiego Finlay odziedziczył jego syn William.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
nowa kreacja
Wicehrabia Finlay
1919-1929
Następca
William Finlay, 2. wicehrabia Finlay