Sławoborze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sławoborze
Herb
Herb Sławoborza
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat świdwiński
Gmina Sławoborze
Wysokość 48 m n.p.m.
Liczba ludności (2012-12-31) 1929
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-314
Tablice rejestracyjne ZSD
SIMC 0311958
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Sławoborze
Sławoborze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sławoborze
Sławoborze
Ziemia 53°53′31″N 15°42′42″E/53,891944 15,711667Na mapach: 53°53′31″N 15°42′42″E/53,891944 15,711667
Wikivoyage-Logo-v3-icon.svg Sławoborze w Wikipodróżach

Sławoborze (niem. Stolzenberg) – duża wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Sławoborze przy drodze wojewódzkiej 162. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Sławoborze. Partnerem wsi jest niemieckie Loiching. Sławoborze jest największą wsią w województwie zachodniopomorskim.

Charakterystyka i układ wsi[edytuj | edytuj kod]

Sławoborze jest wsią kościelną o zwartej ulicówce z rozbudową do wielodrożnicy. Pierwotny układ wsi jest czytelny, a kolejne etapy rozbudowy związane są z wytrasowaniem szosy Świdwin – Kołobrzeg, ukośnie do dawnego układu drożnego oraz koryta rzeki Pokrzywnicy, która przepływa przez miejscowość. W latach 80-tych znajdował się tutaj również dworzec kolej wąskotorowej. Sławoborze nabiera charakteru małomiasteczkowego z bardzo ujednoliconą architekturą.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze informacje o wsi pojawiają się w 1291 r. – wtedy Sławoborze było częścią kasztelanii świdwińskiej, w której panowali Brandenburczycy, a granice były ustalone pomiędzy dobrami biskupimi a Nową Marchią. Od XIV w. wieś była częścią księstwa biskupów Kamieńskich z ziemi kołobrzeskiej. W roku 1606 r. Sławoborze stało się lennikiem rodziny Blackenbergów nadanym przez księcia pomorskiego Franciszka I. W wieku XVIII podzielono majątek, a jedna jego część – należąca do Blackenbergów – została sprzedana (w 1718 r.) Manerbergerom, a następnie w 1763 r. nabył ją Ferdynand Wilhelm von Tuschen. Druga część majątku, mniejsza, wciąż pozostawała przy Blackenbergach jako część dóbr w Mysłowicach. W roku 1804 cała wieś była własnością wdowy von Wisman z domu von Tuschen. Kolejnymi właścicielami wsi byli von Schlieffen, lecz w połowie XIX w. Sławoborze podzielono pomiędzy 16 spadkobierców hrabiego Henryka Wilhelma von Schlieffen.

Od czasu wybudowania dworca kolei wąskotorowej wieś znacząco zaczęła się rozbudowywać, a nowe wytrasowanie drogi Kołobrzeg – Świdwin (obecnie część drogi nr 162) zaktywizowało nowe tereny budowlane leżące na wschodnim brzegu rzeki Pokrzywnicy, co spowodowało przybycie ludności nierolniczej. W spisie majątkowym z 1928 r. została wymieniona pozostałość majątku należącego do Hebbinga von Blackensee.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]