Samogłoska otwarta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Samogłoska otwarta jest typem samogłoski występującym niemal w każdym języku. Definiującą cechą otwartej samogłoski jest to, że w trakcie wymawiania język odsunięty jest maksymalnie od podniebienia. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA cztery samogłoski otwarte posiadają odrębne symbole:

W dialekcie miasta Hamont języka limburskiego otwarte przednie [a aː], otwarte centralne [äː] i otwarte tylne [ɑ ɑː] są odrębnymi fonemami.[1][2] Takie potrójne rozróżnienie jest bardzo rzadko spotykane.

W latach 2011-2012 komitet Międzynarodowego Towarzystwa Fonetycznego zagłosował przeciw dodaniu do MAF odrębnego symbolu () dla samogłoski otwartej centralnej niezaokrąglonej.[3]

Przednie Centralne Tylne
Przymknięte
Blank vowel trapezoid.png
i • y
ɨ • ʉ
ɯ • u


ɪ • ʏ
• ʊ
e • ø
ɘ • ɵ
ɤ • o
ɛ • œ
ɜ • ɞ
ʌ • ɔ
a • ɶ
ɑ • ɒ
Prawie przymknięte
Półprzymknięte
Średnie
Półotwarte
Prawie otwarte
Otwarte

Przypisy

  1. Verhoeven 2007 ↓, s. 221.
  2. Choć Verhoeven pierwsze trzy samogłoski zapisuje jako /æ/, /æː/ i /aː/, to z czworokątu samogłoskowego na stronie 221 wynika jasno, że mają dokładnie ten sam stopień otwarcia (całkowicie otwarty), /æ/ i /æː/ są całkowicie przednie, /aː/ jest centralne, a /ɑ/ i /ɑː/ całkowicie tylne.
  3. Keating 2012 ↓, s. 245.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]