Samogłoska otwarta tylna niezaokrąglona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Samogłoska otwarta tylna niezaokrąglona - typ samogłoski spotykany w językach naturalnych. Symbol, który przedstawia ten dźwięk w Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym, to ɑ (a zbliżone do pisanego lub greckiego α).

W dialekcie miasta Hamont języka limburskiego przednie [a aː], centralne [äː] i tylne [ɑ ɑː] są odrębnymi fonemami.[1][2] Takie potrójne rozróżnienie jest bardzo rzadko spotykane.

Języki, w których występuje ten dźwięk[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Verhoeven 2007 ↓, s. 221.
  2. Choć Verhoeven pierwsze trzy samogłoski zapisuje jako /æ/, /æː/ i /aː/, to z czworokątu samogłoskowego na stronie 221 wynika jasno, że mają dokładnie ten sam stopień otwarcia (całkowicie otwarty), /æ/ i /æː/ są całkowicie przednie, /aː/ jest centralne, a /ɑ/ i /ɑː/ całkowicie tylne.
  3. Verhoeven 2007 ↓, s. 221–222.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Samogłoski podstawowe
 
  przednie   centralne   tylne
przymknięte iy   ɨʉ   ɯu
prawie przymknięte   ɪʏ   ʊ  
półprzymknięte eø   ɘɵ   ɤo
średnie     ə    
półotwarte ɛœ   ɜɞ   ʌɔ
prawie otwarte æ   ɐ    
otwarte aɶ       ɑɒ
 
Uwaga. Jeśli podano dwa symbole, to znajdujący się po lewej stronie oznacza samogłoskę niezaokrągloną, a po prawej zaokrągloną.

Przykład dźwiękowy i