Samuel David Dealey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Samuel David Dealey
Samuel David Dealey
Commander Commander
Data i miejsce urodzenia 13 września 1906
Dallas, Tx
Data i miejsce śmierci 24 sierpnia 1944
Luzon, Filipiny
Przebieg służby
Lata służby 1930-1944
Siły zbrojne  US Navy
Jednostki USS "Harder" (SS-257)
USS S-20 (SS-125)
Stanowiska dowódca
Główne wojny i bitwy Wojna na Pacyfiku
Odznaczenia
Medal Honoru (Stany Zjednoczone)
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Krzyż Marynarki Wojennej - czterokrotnie (Stany Zjednoczone)
Distinguished Service Cross  (Stany Zjednoczone) Srebrna Gwiazda  (Stany Zjednoczone)
Purpurowe Serce  (Stany Zjednoczone) Combat Cation Ribbon Navy Presidential Unit Citation  (Stany Zjednoczone)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Samuel David Dealeyamerykański dowódca okrętów podwodnych, podczas wojny na Pacyfiku dowodzący USS "Harder" (SS-257). Dowodząc okrętem podczas prowadzonej na tym akwenie wojny podwodnej, zdobył uznanie jako jeden z najskuteczniejszych dowódców amerykańskiej floty podwodnej. Dzięki zatopieniu czterech japońskich jednostek tej klasy, w tym trzech w ciągu 3 dni, uzyskał przydomek "zabójcy niszczycieli".

Dowodzony przez niego okręt został zatopiony wraz całą załogą 24 sierpnia 1944 roku w pobliżu Luzonu na Filipinach Po przeprowadzonej w okresie powojennym weryfikacji, kmdr por. Dealeyowi oficjalnie przyznano zatopienie 16 jednostek japońskich, o łącznym tonażu 54 000 ton. Jeden z siedmiu oficerów broni podwodnej, odznaczony przez Kongres Medalem Honoru.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Samuel David Dealey Junior urodził się 13 września 1906 roku w prominentnej rodzinie teksańskiej, jako najmłodsze z pięciorga dzieci swoich rodziców. Jego ojciec zmarł gdy Samuel skończył sześć lat. Po przeprowadzce do Santa Monicka w Kalifornii i rozpoczęciu tam nauki w szkole średniej, powrócił do Dallas, gdzie ukończył Oak Cliff High School. Po dwóch latach studiów w Southern Methodist University, w 1925 roku wstąpił do akademii marynarki wojennej w Annapolis. Z powodu słabych wyników w nauce z zakresu matematyki i chemii, zmuszony został do opuszczenia uczelni, do której jednak powrócił rok później, i ukończył w 1930 roku[1].

W tym samym roku zawarł związek małżeński z Edwiną Vawter, co było wydarzeniem niezwykłym w marynarce amerykańskiej, gdyż absolwenci uczelni zobowiązani byli zwykle do służby przez co najmniej dwa lata, przed zawarciem małżeństwa[1]. Rok później, narodziła się pierwsza córka małżeństwa Dealey - Joan. Dwa lata później syn David, zaś w roku 1941 druga córka - Barbara Lee.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Przed objęciem dowództwa swojego finalnego okrętu, Samuel Dealey pełnił służbę na kilku jednostkach, zaczynając od pancernika USS "Nevada" (BB-36), motywowany jednak perspektywą spędzania większej ilości czasu z rodziną oraz zwiększenia poborów, w 1934 roku złożył wniosek o wstąpienie do szkoły okrętów podwodnych w New London. Po jej ukończeniu, został skierowany na Hawaje, gdzie służył na kilku okrętach podwodnych. 5 kwietnia 1940 roku zameldował się jako zastępca dowódcy niszczyciela USS "Reuben James" (DD-245), który 31 października 1941 roku - kilka miesięcy po opuszczeniu jednostki przez Dealey'a, został pierwszym zatopionym przez przeciwnika w II wojnie światowej okrętem amerykańskim[2].

Wiosną 1941 roku, Samuel Dealey objął dowództwo swojego pierwszego okrętu podwodnego, USS S-20 (SS-125)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Michael Sturma: Death at a distance, s. 18-20
  2. Michael Sturma: Death at a distance, s. 20-24

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]