Samuel David Dealey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samuel David Dealey
Samuel David Dealey
Commander Commander
Data i miejsce urodzenia 13 września 1906
Dallas, Tx
Data i miejsce śmierci 24 sierpnia 1944
Luzon, Filipiny
Przebieg służby
Lata służby 1930-1944
Siły zbrojne  US Navy
Jednostki USS "Harder" (SS-257)
USS S-20 (SS-125)
Stanowiska dowódca
Główne wojny i bitwy Wojna na Pacyfiku
Odznaczenia
Medal Honoru (Stany Zjednoczone)
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Krzyż Marynarki Wojennej - czterokrotnie (Stany Zjednoczone)
Distinguished Service Cross  (Stany Zjednoczone) Srebrna Gwiazda  (Stany Zjednoczone)
Purpurowe Serce  (Stany Zjednoczone) Combat Cation Ribbon Navy Presidential Unit Citation  (Stany Zjednoczone)

Samuel David Dealeyamerykański dowódca okrętów podwodnych, podczas wojny na Pacyfiku dowodzący USS "Harder" (SS-257). Dowodząc okrętem podczas prowadzonej na tym akwenie wojny podwodnej, zdobył uznanie jako jeden z najskuteczniejszych dowódców amerykańskiej floty podwodnej. Dzięki zatopieniu czterech japońskich jednostek tej klasy, w tym trzech w ciągu 3 dni, uzyskał przydomek "zabójcy niszczycieli".

Dowodzony przez niego okręt został zatopiony wraz całą załogą 24 sierpnia 1944 roku w pobliżu Luzonu na Filipinach Po przeprowadzonej w okresie powojennym weryfikacji, kmdr por. Dealeyowi oficjalnie przyznano zatopienie 16 jednostek japońskich, o łącznym tonażu 54 000 ton. Jeden z siedmiu oficerów broni podwodnej, odznaczony przez Kongres Medalem Honoru.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Samuel David Dealey Junior urodził się 13 września 1906 roku w prominentnej rodzinie teksańskiej, jako najmłodsze z pięciorga dzieci swoich rodziców. Jego ojciec zmarł gdy Samuel skończył sześć lat. Po przeprowadzce do Santa Monicka w Kalifornii i rozpoczęciu tam nauki w szkole średniej, powrócił do Dallas, gdzie ukończył Oak Cliff High School. Po dwóch latach studiów w Southern Methodist University, w 1925 roku wstąpił do akademii marynarki wojennej w Annapolis. Z powodu słabych wyników w nauce z zakresu matematyki i chemii, zmuszony został do opuszczenia uczelni, do której jednak powrócił rok później, i ukończył w 1930 roku[1].

W tym samym roku zawarł związek małżeński z Edwiną Vawter, co było wydarzeniem niezwykłym w marynarce amerykańskiej, gdyż absolwenci uczelni zobowiązani byli zwykle do służby przez co najmniej dwa lata, przed zawarciem małżeństwa[1]. Rok później, narodziła się pierwsza córka małżeństwa Dealey - Joan. Dwa lata później syn David, zaś w roku 1941 druga córka - Barbara Lee.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Przed objęciem dowództwa swojego finalnego okrętu, Samuel Dealey pełnił służbę na kilku jednostkach, zaczynając od pancernika USS "Nevada" (BB-36), motywowany jednak perspektywą spędzania większej ilości czasu z rodziną oraz zwiększenia poborów, w 1934 roku złożył wniosek o wstąpienie do szkoły okrętów podwodnych w New London. Po jej ukończeniu, został skierowany na Hawaje, gdzie służył na kilku okrętach podwodnych. 5 kwietnia 1940 roku zameldował się jako zastępca dowódcy niszczyciela USS "Reuben James" (DD-245), który 31 października 1941 roku - kilka miesięcy po opuszczeniu jednostki przez Dealey'a, został pierwszym zatopionym przez przeciwnika w II wojnie światowej okrętem amerykańskim[2].

Wiosną 1941 roku, Samuel Dealey objął dowództwo swojego pierwszego okrętu podwodnego, USS S-20 (SS-125)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Michael Sturma: Death at a distance, s. 18-20
  2. Michael Sturma: Death at a distance, s. 20-24

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]