Set-top box

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy urządzenia elektronicznego. Zobacz też: inne rozwinięcia skrótowca STB.
STB dla sieci kablowej (DVB-C), model jedno- (góra) i dwukierunkowy (dół)
STB firmy Nokia

Set-top box (przystawka STB, dekoder STB) jest elektronicznym urządzeniem podłączanym do telewizora. Umożliwia odtwarzanie video, dźwięku, przeglądanie stron internetowych czy granie w gry komputerowe itp. STB wykorzystuje w tym celu łącze ethernetowe, antenę satelitarną, łącze telewizji kablowej, linię telefoniczną (włączając w to DSL) albo nawet zwykłą antenę UHF/VHF.

Klasyczne urządzenie STB posiada zwykle kilka wyjść - SCART/Euro służące do podłączenia klasycznego telewizora, oraz coaxialne lub cyfrowe wyjście dźwięku AC3/Dolby Digital czy też cyfrowe złącze HDMI z obsługą protokołu HDCP

Obecnie STB pozwalają również na odbiór programów cyfrowych w wysokiej rozdzielczości w standardzie MPEG-2 lub H.264/MPEG-4 AVC czy też VC-1.

Spis treści

[edytuj] Odbiór programów niekodowanych

Najprostsze urządzenia umożliwiają odbiór programów FTA (Free-to-Air), które najczęściej można odbierać drogą satelitarną. Nie jest wtedy wymagana ochrona treści czy dostępu.

[edytuj] Programy kodowane, Pay-per-View

STB pracujący w dowolnym standardzie może być wyposażony we wbudowany moduł dostępu warunkowego, lub miejsce na taki moduł. Dzięki temu operator platformy cyfrowej może realizować warunkowy dostęp do usług, polegający na weryfikacji karty (zwykle format Smart Card). Każda karta ma unikalny numer (oraz inne informacje) pozwalające na przesłanie w strumieniu danych (obok obrazu i głosu), danych pozwalających na wygenerowanie poprzez moduł odpowiedniego CW (Code Word) pozwalającego STB na rozszyfrowanie obrazu i dźwięku płatnej usługi. Dla STB IP oprócz powyższej metody stosuje się także wbudowanego klienta systemu warunkowego dostępu, a więc programowy odpowiednik karty smart.

[edytuj] VoD - video na życzenie

Usługa VoD pozwala na oglądanie filmów bez konieczności wychodzenia z domu. VoD nazywane jest często "domową wypożyczalnią video" czynną 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, i co ważne, bez konieczności wychodzenia z domu w celu wypożyczenia filmu i jego oddania. VoD to niebywały komfort widza, który TYLKO za pomocą pilota dokonuje szybkiego wyboru i zakupu filmu, który może oglądać 24 lub 48 godzin (czas tez zależy od operatora usługi). Wypożyczając film nie trzeba martwić się o jego oddanie, gdyż film, po okresie aktywacji automatycznie powraca do wypożyczalni. By móc skorzystać z VoD, usługę tę musi oferować operator. W Polsce usługę tę jako pierwsza wprowadziła Telewizja Nowej Generacji "N", choć dziś świadczą ją także: Multimedia, Cyfra+, HBO, UPC, Inotel, Dialog czy Vectra. Odbiór usługi VoD możliwy jest przy pomocy bardziej zaawansowanych dekoderów, często będących także nagrywarkami (STB PVR) czy też zawierających kanał zwrotny, modem kablowy, modem telefoniczny. W przypadku operatorów satelitarnych VoD także jest oferowane, tu komunikacja odbywa się "z powietrza".

[edytuj] STB PVR

STB PVR to dekoder posiadający, oprócz standardowych cech, także dysk twardy umożliwiający nagrywanie dowolnych materiałów telewizyjnych (filmów, wydarzeń sportowych, koncertów i wielu innych). Nagrywanie może odbywać się w czasie rzeczywistym, tj. w trakcie oglądania, lub nagranie to można zaprogramować i odtworzyć w dowolnym momencie. W przypadku STB z funkcją nagrywania możliwe jest także zatrzymywanie telewizji nadawanej na żywo, pazuowanie materiału nagranego, przewijanie, ponowne odtwarzanie. Fukcja ta podobna jest to odtwarzania powszechnie znanego DVD. Dekodery z możliwością nagrywania (PVR) pozwalają na korzystanie w pełni z oferty programowej, bez pomijania najciekawszych filmów i programów. STB PVR pozwala być widzem niezależnym oglądającym "co chce i kiedy chce".

[edytuj] Zobacz też

Zależne technologie

Interakcja telefonii komórkowej z STB

Utwórz książkę