Seter angielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Seter angielski
English setter.jpg
Seter angielski
Inne nazwy Laverack, lawerak
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Wielka Brytania[1]
Wymiary
Wysokość psy 64 – 68 cm
suki 59 – 64 cm
Masa ok.28 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VII, Sekcja 2,
nr wzorca 2
AKC Sporting Group
Wzorce rasy
FCI AKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Głowa setera angielskiego

Seter angielski – jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów brytyjskich i irlandzkich w typie seterów. Typ wyżłowaty[2]. Podlega próbom pracy[1].

Krótki rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Przodkami seterów były spaniele[3]. Początkowo psy tej rasy używane były do aportowania oraz wystawiania zwierzyny (głównie ptactwa), chwytanej następnie w sieć. Do ustabilizowania rasy przyczynił się angielski lord Edward Laverack w połowie XIX wieku. W przedwojennej Polsce setery angielskie często nazywane były laverackami, a sama rasa była wśród ziemiaństwa bardzo popularna. Z hodowli Laveracka pochodziły psy zakupione przez innego hodowcę Edwarda Llewelina, który również przyczynił się do stabilizacji i popularyzacji rasy.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies myśliwski, pies-towarzysz.

Charakter i temperament[edytuj | edytuj kod]

Niezwykle przywiązuje się do właściciela. Bardzo przyjaźnie nastawiony do otoczenia co powoduje, iż nie sprawdza się w roli psa stróżującego. Łagodny wobec dzieci[3].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • głowa: długa, wąska, z wyraźnie zaznaczonym stopem; kufa o kwadratowym obrysie
  • oczy: ciemne, ciemnopiwne,
  • uszy: osadzone nisko, blisko głowy, w tylnej jej części,
  • tułów: dobrze umięśniony, z lekko łukowatymi lędźwiami i dobrze wysklepioną klatką piersiową,
  • ogon: zwężający się ku końcowi, osadzony nisko i noszony na wysokości bądź poniżej grzbietu.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Pofalowana, jedwabista, zawsze częściowo biała. Dopuszczalne rodzaje umaszczeń: blue belton (biało czarne), orange belton (biało pomarańczowe), tricolor (biało czarne z brązowymi paleniami na kufie i do połowy wysokości łap, czasem także na przedpiersiu), liver belton (biało wątrobiane) rzadko spotykane. Preferowane są setery angielskie cętkowane bez łat na tułowiu.

Utrzymanie, pielęgnacja i wymagania[edytuj | edytuj kod]

Do spożytkowania wrodzonej energii wskazany jest dla psów tej rasy intensywny ruch na dużych przestrzeniach. Szata wymaga wyczesywania przynajmniej raz w tygodniu.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 308.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 152.
  3. 3,0 3,1 Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 253. ISBN 83-7073-122-8.