Seter angielski
| Seter angielski | |
 Seter angielski |
|
| Inne nazwy | Laverack, lawerak |
| Kraj patronacki | Wielka Brytania |
| Kraj pochodzenia | Wielka Brytania[1] |
| Wymiary | |
| Wysokość | psy 64 – 68 cm suki 59 – 64 cm |
| Masa | ok.28 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa VII, Sekcja 2, nr wzorca 2 |
| AKC | Sporting Group |
| Wzorce rasy | |
| FCI • AKC • | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Seter angielski – jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów brytyjskich i irlandzkich w typie seterów. Typ wyżłowaty[2]. Podlega próbom pracy[1].
Spis treści |
Krótki rys historyczny [edytuj]
Przodkami seterów były spaniele[3]. Początkowo psy tej rasy używane były do aportowania oraz wystawiania zwierzyny (głównie ptactwa), chwytanej następnie w sieć. Do ustabilizowania rasy przyczynił się angielski lord Edward Laverack w połowie XIX wieku. W przedwojennej Polsce setery angielskie często nazywane były laverackami, a sama rasa była wśród ziemiaństwa bardzo popularna. Z hodowli Laveracka pochodziły psy zakupione przez innego hodowcę Edwarda Llewelina, który również przyczynił się do stabilizacji i popularyzacji rasy.
Użytkowość [edytuj]
Pies myśliwski, pies-towarzysz.
Charakter i temperament [edytuj]
Niezwykle przywiązuje się do właściciela. Bardzo przyjaźnie nastawiony do otoczenia co powoduje, iż nie sprawdza się w roli psa stróżującego. Łagodny wobec dzieci[3].
Budowa [edytuj]
- głowa: długa, wąska, z wyraźnie zaznaczonym stopem; kufa o kwadratowym obrysie
- oczy: ciemne, ciemnopiwne,
- uszy: osadzone nisko, blisko głowy, w tylnej jej części,
- tułów: dobrze umięśniony, z lekko łukowatymi lędźwiami i dobrze wysklepioną klatką piersiową,
- ogon: zwężający się ku końcowi, osadzony nisko i noszony na wysokości bądź poniżej grzbietu.
Szata i umaszczenie [edytuj]
Pofalowana, jedwabista, zawsze częściowo biała. Dopuszczalne rodzaje umaszczeń: blue belton (biało czarne), orange belton (biało pomarańczowe), tricolor (biało czarne z brązowymi paleniami na kufie i do połowy wysokości łap, czasem także na przedpiersiu), liver belton (biało wątrobiane) rzadko spotykane. Preferowane są setery angielskie cętkowane bez łat na tułowiu.
Utrzymanie, pielęgnacja i wymagania [edytuj]
Do spożytkowania wrodzonej energii wskazany jest dla psów tej rasy intensywny ruch na dużych przestrzeniach. Szata wymaga wyczesywania przynajmniej raz w tygodniu.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 253. ISBN 83-7073-122-8.
