Sikorsky S-64 Skycrane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sikorsky S-64 Skycrane
S-64 jako śmigłowiec gaśniczy
S-64 jako śmigłowiec gaśniczy
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Sikorsky Aircraft Corporation
Erickson Air-Crane
Typ śmigłowiec
Konstrukcja półskorupowa
Załoga 2
Historia
Data oblotu 9 maja 1962
Lata produkcji 1969-obecnie (S-64), 1970-1999 (CH-54)
Dane techniczne
Napęd Pratt & Whitney JFTD12-4A (T73-P-1)
Moc 2x 3,555 kW
Wymiary
Średnica wirnika 21,95 m
Długość 21,41 m
Wysokość 5,67 m
Masa
Własna 8,724 kg
Użyteczna 18100 kg
Startowa 19,050 kg
Osiągi
Prędkość maks. 240 km/h
Prędkość przelotowa 185 km/h
Prędkość ekonomiczna 180 km/h
Wznoszenie maks. w locie pionowym 6.75 m/s
Pułap 5,600 m
Zasięg 370 km
Dane operacyjne
Przestrzeń ładunkowa
10 t
Użytkownicy
USA, Kanada, Włochy, Korea Południowa, Uganda, Rosja
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sikorsky S-64 Skycrane – ciężki dwusilnikowy dźwig latający zaprojektowany przez Sikorsky Aircraft Corporation dla Armii Stanów Zjednoczonych. Był on produkowany w wersji wojskowej jako CH-54 Tarhe i cywilnej jako Sikorsky S-64, a później (aż do dzisiaj), na licencji przez amerykańsko-kanadyjskie konsorcjum Erickson Air-Cran jako Erickson S-64. Nazwa "Tarhe", pochodzi od imienia osiemnastowiecznego wodza indiańskiego plemienia Wyandot. Przydomek cywilnej wersji "Skycrane" oznacza w tłumaczeniu "podniebny dźwig".

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sikorsky[edytuj | edytuj kod]

Sikorksy S-64 został zaprojektowany jako rozszerzona wersja prototypu śmigłowca Sikorsky S-60. S-64 wyposażony jest w sześciopłatowy wirnik, a napęd stanowią dwa silniki turbinowe Pratt & Whitney. Prototyp S-64 pierwszy raz wzniósł się w powietrze 9 maja 1962, a następnie dwa egzemplarze testowane były przez niemieckie siły zbrojne. Choć ostatecznie Niemcy nie złożyli zamówienia, Armia Stanów Zjednoczonych postanowiła nabyć na początek sześć śmigłowców S-64A (z oznaczeniem YCH-54A Tarhe). Siedem wersji S-64E zostało zaprojektowanych na rynek cywilny.

Erickson[edytuj | edytuj kod]

W roku 1992 licencję na śmigłowiec S-64E nabyła specjalnie w tym celu utworzona firma Erickson Air-Crane. Od tego czasu jest ona producentem i największym na świecie użytkownikiem S-64. W czasie produkcji Erickson Air-Crane dokonała aż 1359 zmian w konstrukcji kadłuba i oprzyrządowaniu, co jednak związane było bardziej z modernizacją helikoptera, niż odniosło realny wpływ na jego możliwości. Największą jednak modyfikacją jakiej dokonał nowy producent było stworzenie możliwości doczepienia zbiornika wody lub substancji gaśniczych o pojemności 10.000 litrów, co sprawiło, iż S-64 perfekcyjnie sprawdza się w gaszeniu pożarów. Flota Erickson Air-Crane dzierżawiona jest na krótszy bądź dłuższy czas setkom firm, organizacji humanitarnych i instytucji państwowych na całym świecie, gdzie S-64 biorą udział w największych budowach, akcjach humanitarnych, czy działaniach ratowniczo-gaśniczych. Obecnie w produkcji znajduje się najnowsza wersja S-64F. Ericsson Air-Crane zajmuje się również modernizacją starszych wersji wojskowych CH-54 i S-64. Każdemu wyprodukowanemu egzemplarzowi S-64 nadawane jest imię. Najszerzej znany jest S-64 "Elvis", używany między innymi w walce z pożarami w Australii. Tego typu przydomki otrzymują również maszyny eksploatowane przez inne firmy, takie jak Siller Brothers. Erickson S-64E nazwany "Olga" został wykorzystany do montażu górnej części CN Tower w Toronto.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Sikorsky[edytuj | edytuj kod]

  • S-64 - pierwszy prototyp do prób w locie.
  • YCH-54A/S-64A - seria prototypowa, obejmująca 6 egzemplarzy.
  • CH-54A - pierwsza wersja wojskowa, z silnikiem turbinowym T-73-P1 o mocy 3,400 kW, wyprodukowano 54 sztuk.
  • CH-54B - cięższa wersja CH-54A, z silnikiem T-73-P700 o mocy 3,600 kW i dwupłatowym śmigłem, zbudowano 29 sztuk.
  • S-64E - pierwsza wersja cywilna, 6 unowocześnionych przez Sikorskiego S-64A, 1 nowy wyprodukowany przez Erickson AirCrane.

Erickson[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]