Skartabellat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Skartabellat (scartabellat) – instytucja niepełnego szlachectwa. Jako niższa szlachta skartabellowie funkcjonowali w Polsce średniowiecznej, nazywani wówczas świerczałkami. Później część z nich uzyskuje paritas (łac. równość) ze szlachtą właściwą, a część spada do warstwy sołtysiej. Ponownie skartabellat pojawił się w uchwale o uszlachceniu Mikołaja Hadziewicza z 1654 w końcowym zdaniu salvis legibus de scartabellis sancitis (zachowując ustawy o skartabellacie). [1] Pojęcie to skonkretyzowały pacta conventa 1669 roku,[2] ograniczenie polegało na tym, iż nowo nobilitowani nie mieli aż do trzeciego pokolenia prawa piastowania urzędów oraz sprawowania funkcji poselskich.[3] Nazwę skartabellus (czyli szlachcic nowokreowany) Sebastian Petrycy wywodził w XVI w. z łacińskiego ex charta bellicus co oznaczało z prawa na szlachectwo sobie danego wojujący, natomiast Joachim Lelewel tłumaczył to wyrazem włoskim scartabellare (papiery przerzucać), co nasuwa skojarzenie z niemieckim określeniem Briefadel lub Papieradel [4] Skartabellów dostarczało głównie mieszczaństwo. Nobilitacje niekiedy zawierały zapis o częściowym lub całkowitym braku skartabellatu, szczególnie w przypadku nadań za zasługi wojenne. W prawodawstwie polskim roku 1817 [5] ostatecznie zostały zniesione wszelkie wzmianki i przepisy o skartabellach. W języku niemieckim odpowiednikiem skartabella był Papieradel, jedna z nazw "szlachectwa z nadania", Briefadel. Szlachta z nadania posiadała pełne prawa dopiero od chwili immatrykulacji w danym landzie czy prowincji.

Przypisy

  1. Volumina legum t.4 s.211n
  2. Vol. leg. t.5 s.15n
  3. Ograniczenie poselstw do szlachty rodowitej wprowadzono w 1662 (Vol. leg. t.4 s.395) było to jednak pojęciem mało precyzyjnym.
  4. Zygmunt Gloger: Encyklopedia staropolska, T. 3, Warszawa 1900-1903
  5. Ukazem z 16/28 października 1817 Dziennik praw Królestwa Polskiego. T. 4, nr 16 s.33n

Zobacz też:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]