Socjologia humanistyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Socjologia humanistyczna - nurt w socjologii na początku XX wieku, ukształtowany w opozycji do pozytywizmu, głoszący, że nauki o człowieku są zasadniczo inne od przyrodniczych i że wymagają odmiennych metod badania. Jego przedstawicielami są Max Weber, Ferdinand Tönnies, Georg Simmel, Florian Znaniecki, Stanisław Ossowski. Poza Polską określana jako socjologia rozumiejąca.

Cechy:

  • antynaturalizm (antyobiektywizm) – nadaje podmiotowość badaczowi i uczestnikom procesów społecznych;
  • interakcjonizm – socjologia jest nauką o interakcji społecznej (społeczeństwo nie jest ani zewnętrzną w stosunku do jednostek całością, ani też sumą jednostek);
  • podmiotowy charakter interakcji społecznych – badane są tylko takie interakcje, gdzie występuje przynajmniej zalążkowa świadomość; ważne więc są nie zachowania lecz działania;
  • postulat „rozumienia” – należy dotrzeć do przyczyn działania i umieć je interpretować;
  • wiedza społeczna ma umożliwić orientację w świecie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Szacki, Historia myśli socjologicznej. Wydanie nowe, PWN, Warszawa 2006.