Spółgłoska półotwarta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Spółgłoski półotwarte (półsamogłoski) powstają, gdy dochodzi do zbliżenia narządów mowy, ale nie do powstania szczeliny.

Ze względu na sposób artykulacji, spółgłoski półotwarte leżą na granicy spółgłosek i samogłosek. Są bowiem niezgłoskotwórczymi odpowiednikami samogłosek, np. [j] jest artykulacyjnie spółgłoskowym odpowiednikiem samogłoski [i].

Spółgłoski półotwarte należą do kontynuantów, czyli do głosek, których wymowę można przedłużać.

Uwaga terminologiczna[edytuj | edytuj kod]

Określenia spółgłoski zwarto-otwarte, spółgłoski sonorne, a także sonantyczasem używane jako synonimy terminu spółgłoski półotwarte.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]