Spirit of St. Louis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spirit of St. Louis
Charles Lindbergh przy samolocie (1927)
Charles Lindbergh przy samolocie (1927)
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Granville Brothers Aircraft
Typ górnopłat
Konstrukcja mieszana
Załoga 1
Historia
Data oblotu kwiecień 1927
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd Wright Whirlwind J-5
Moc 220 KM
Wymiary
Rozpiętość 14 m
Długość 8,22 m
Wysokość 2,46 m
Powierzchnia nośna 30,65 m²
Masa
Własna 967 kG
Startowa 2329 kG
Zapas paliwa 2000 l
Osiągi
Prędkość maks. 207 km/h
Prędkość przelotowa 190 km/h
Prędkość minimalna 114 km/h (przy pełnym obciążeniu)
Pułap 5000 m
Zasięg 6615 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Charles Lindbergh
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Spirit of St. Louis – amerykański samolot rajdowy, skonstruowany dla Charlesa Lindbergha dla dokonania przelotu nad Oceanem Atlantyckim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot był dostosowaną, dla potrzeb planowanego przelotu nad Atlantykiem, wersją seryjnie produkowanego modelu Ryan M-2[1]. Planowana przez Charlesa Lindbergha trasa wytyczona została między Nowym Jorkiem a Paryżem, zaś zakup samolotu sfinansowały organizacje finansowe z Saint Louis, co znalazło odzwierciedlenie w nazwie. Maszyna została oblatana w kwietniu 1927 roku. Miesiąc później 20 maja rozpoczął się trwający 33 i pół godziny lot na liczącej 5800 km trasie Nowy Jork–Paryż[2]. Charles Lindbergh tym lotem jako pierwszy samotny pilot pokonał Atlantyk bez lądowania[3] (przed nim Atlantyk pokonali Brytyjczycy John Alcock i Arthur Whitten Brown na samolocie Vickers Vimy).

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Jednoosobowa, oszklona kabina pilota pozbawiona była przedniej szyby, której rolę przejął wmontowany peryskop. Samolot miał konstrukcję mieszaną. Był górnopłatem zastrzałowym, którego kadłub stanowiła spawana z rur stalowych kratownica, w przedniej części kryta blachą w tylnej płótnem. Skrzydła, podparte parą zastrzałów z każdej strony kadłuba, były drewnianą konstrukcją dwudźwigarową pokrytą w części sklejką i płótnem. Zarówno w kadłubie jak i w skrzydłach znajdowały się zbiorniki paliwa mogące pomieścić ponad 2000 l paliwa. Powierzchnie sterowe stanowiły nieoprofilowane i podparte zastrzałami, zbudowane na szkielecie z rur stalowych, pokryte płótnem ruchome elementy zewnętrzne samolotu. Stałe podwozie składało się z amortyzowanych gumą, trójgoleniowych dwóch kół i płozy ogonowej. Urządzeniem napędowym było stałe, dwupłatowe, metalowe śmigło[2].

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Napędzany 9 cylindrowym silnikiem gwiaździstym firmy Wright Whirlwind J-5, o mocy 220 KM samolot miał rozpiętość skrzydeł 14 m, długość 8,22 m i wysokość 2,46 m. Powierzchnia nośna wynosiła 30,65 m². Przy ciężarze własnym wynoszącym 967 kg i całkowitym 2329 kg osiągał prędkość przelotową 190 km/h. Prędkość[2] maksymalna wynosiła 207 km/h, zaś minimalna przy pełnym obciążeniu wynosiła 114 km/h. Pułap jaki samolot mógł osiągnąć wynosił 5000 m, zaś zasięg 6615 km[3].

Przypisy

  1. Kazimierz Dąbrowski: Przegląd samolotów sportowych i ich osiągnięć. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1964, s. 42.
  2. 2,0 2,1 2,2 Kazimierz Dąbrowski: Przegląd samolotów sportowych i ich osiągnięć. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1964, s. 218–219.
  3. 3,0 3,1 Barłomiej Kozłowski: Pierwszy przelot samolotem przez Atlantyk. [dostęp 2011-07-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]