Silnik gwiazdowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przekrój przez silnik gwiazdowy
Silnik rotacyjny w układzie podwójnej gwiazdy z 1914 w Deutsches Museum w Monachium
Silnik w układzie sześciokrotnej gwiazdy M503 kutrów Osa

Silnik gwiazdowy – wielocylindrowy silnik spalinowy, w którym cylindry umieszczone są promieniowo na obwodzie koła, z centralnym wałem korbowym. Silnik gwiazdowy może zawierać od trzech do kilkunastu cylindrów. Silnik taki może mieć obieg zarówno dwusuwowy jak i czterosuwowy. W przypadku tego drugiego (ponad 90% konstrukcji) liczba cylindrów w danej gwieździe jest zawsze nieparzysta. Kilkunastocylindrowe silniki gwiazdowe budowane są w układzie podwójnej, a czasem i poczwórnej gwiazdy (np. silniki do Boeing B-50 Superfortress). Stosowany był także eksperymentalnie w motocyklach np. Megola

Silniki gwiazdowe chłodzone są powietrzem. Silniki tego typu stosowane są przede wszystkim do napędzania samolotów śmigłowych ze względu na lekkość (dzięki chłodzeniu powietrzem), dużą odporność na uszkodzenia oraz dobre warunki chłodzenia, rzadziej do innych zastosowań.

Nietypowym przykładem jest 42-cylindrowy chłodzony wodą silnik M503 w układzie sześciokrotnej gwiazdy stosowany np. na kutrach rakietowych Osa.

Zalety[edytuj | edytuj kod]

  • Zwarta konstrukcja
  • Krótki wał korbowy łożyskowany na łożyskach tocznych
  • Skuteczność chłodzenia powietrzem
  • Mała masa jednostkowa
  • Odporność na uszkodzenia bojowe
  • Łatwość uzyskiwania dużych mocy.

Wady[edytuj | edytuj kod]

  • Duża średnica utrudniająca zabudowę w lekkim płatowcu
  • Zwiększony opór powietrza.
Commons in image icon.svg