Steganografia

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Steganografia jest nauką o komunikacji w taki sposób by obecność komunikatu nie mogła zostać wykryta. W odróżnieniu od kryptografii (gdzie obecność komunikatu nie jest negowana natomiast jego treść jest niejawna) steganografia próbuje ukryć fakt prowadzenia komunikacji.

Spis treści

[edytuj] Historia

Pierwsze wzmianki o użyciu technik steganograficznych można odnaleźć w pismach Herodota z V wieku p.n.e. Opisuje on przesłanie informacji na tabliczce do pisania (drewnianej desce pokrytej woskiem) zapisanej nie w sposób tradycyjny, poprzez wykonanie liter w wosku, lecz umieszczenie przekazu bezpośrednio na desce. Zapisana tym sposobem deska po pokryciu jej woskiem nie wzbudzała podejrzeń. Herodot w "Dziejach" opisuje też inny sposób tajnego przekazu informacji: tyran Histiajos przetrzymywany przez króla perskiego Dariusza postanowił przesłać informację do swego zięcia Arystagorasa z Miletu, tak aby mogła się ona przedostać mimo pilnujących go strażników. Aby tego dokonać na wygolonej głowie swego niewolnika wytatuował przesłanie. Kiedy niewolnikowi odrosły włosy posłał go z oficjalnym, mało istotnym listem.

W starożytnym Egipcie i Chinach powszechnie stosowano atrament sympatyczny.

W czasie II wojny światowej Niemcy wynaleźli i stosowali technologię mikrokropek czyli zdjęć o wysokiej rozdzielczości pomniejszonych do wielkości kropki wklejanej do tekstu maszynopisu.

[edytuj] Klasyfikacja systemów steganograficznych[1]

  • steganografia czysta (pure steganography) - siła techniki opiera się na nieznajomości metody przez stronę atakującą. Systemy te nie spełniają Zasady Kerckhoffsa dlatego nie są polecane
  • steganografia z kluczem prywatnym (private key steganography) - metoda jest jawna i powszechnie dostępna, przez rozpoczęciem komunikacji strony uwzględniają klucz steganograficzny wykorzystywany w sposób zależny od metody, istnieje jednek problem przekazania klucza w bezpieczny sposób
  • steganografia z kluczem publicznym (public key steganography) - podobnie jak w asymetrycznych systemach kryptograficznych używane są dwa klucze - publiczny i prywatny. Klucz publiczny (jawny) wykorzystywany jest przy osadzaniu wiadomości w nośnej, natomiast klucz prywatny przy jej wyodrębnianiu

[edytuj] Metoda modyfikacji najmniej znaczącego bitu[2]

Modyfikacja najmniej znaczącego bitu jest klasycznym przedstawicielem metod zastępujących. Wykorzystuje nadmiarowość w nośnej. Ostatni bit (np. wartości składowych piksela) zastępowany jest bitem (lub bitami) z wiadomości. Metoda ta daje się zastosować dla plików grafiki rastrowej oraz cyfrowo zapisanego dźwięku. Większość komercyjnego oprogramowania korzysta właśnie z niej (np. CryptArkan). Przy wykorzystaniu tej metody bardzo łatwo jest wykryć obecność komunikatu. Proste jest także zniszczenie zapisanego komunikatu (wystarczy np. wyzerować najmniej znaczące bity).


[edytuj] Podsumowanie

Techniki steganograficzne są bardzo popularne we współczesnym świecie. Stosuje się je dla ochrony praw autorskich i komunikacji przez sieci publiczne. Przekaz szyfrowany wzbudza podejrzenie i skłania do prób analizy. Przy przekazie steganograficznym osoby postronne mogą nawet nie spostrzec istnienia ukrytych informacji.


[edytuj] Linki zewnętrzne

Steghide - Jeden z najlepszych publicznie dostępnych programów steganograficznych (wspiera JPEG, BMP, WAV, AU)

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. Katzenbeisser S.: Information Hiding Techniques for Steganography and Digital Watermarking, s. 20 - 23, 1999, Artech House
  2. Katzenbeisser S.: Information Hiding Techniques for Steganography and Digital Watermarking, s. 65 - 105, 1999, Artech House