Supercruise

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Supercruise jest techniką silnika odrzutowego pozwalającą samolotom na podróżowanie z prędkością naddźwiękową bez wymogu używania dopalacza.

Silniki posiadające taką własność to np. Pratt & Whitney F119, Eurojet EJ200, Snecma M88. Niewiele samolotów produkowanych seryjnie ma takie możliwości np. MiG-25, SR-71 Blackbird, Eurofighter Typhoon, Dassault Rafale, F-22 Raptor, a w lotnictwie cywilnym Concorde oraz Tu-144 (unowocześnione wersje, np. Tu-144S z silnikami Kolesow RD-36-51A[1]).

Dopalacze, których większość samolotów używa do osiągania prędkości naddźwiękowych, wymagają podania ogromnych ilości paliwa lotniczego (zwiększenie od 3 do 5 razy w porównaniu ze zwykłą pracą silnika).

Samolot może używać supercruise tylko na znacznej wysokości (gdzie powietrze jest rzadsze i przez to mniejszy jest jego opór), która ogranicza wykorzystywanie terenu do maskowania samolotu (zagrożenie obroną przeciwlotniczą). Powoduje to, że oczywistym jest zastosowanie tej techniki w samolotach typu stealth.

Technika ta jest korzystna dla samolotów o cechach stealth, ze względu na brak ognia dopalacza dającego duże promieniowanie podczerwone.

Przypisy