Szwoleżerowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szwoleżer w letnim mundurze polowym, mal. Juliusz Kossak

Szwoleżerowie (z fr. chevau-léger, od cheval – koń i léger – lekki) – formacja wojskowa lekkiej kawalerii. Jako pierwszy ten rodzaj wojska wyodrębnił Ludwik XII Walezjusz w 1498.

Polscy szwoleżerowie[edytuj | edytuj kod]

Polscy szwoleżerowie odznaczyli się głównie w bitwie pod Somosierrą (1808). Szwoleżerami dowodzili wtedy najpierw Jan Kozietulski, potem Jan Dziewanowski, a na koniec Andrzej Niegolewski.

Szwoleżerowie Księstwa Warszawskiego[edytuj | edytuj kod]

Szwoleżerowie II RP[edytuj | edytuj kod]

Francuscy szwoleżerowie[edytuj | edytuj kod]

Piosenka[edytuj | edytuj kod]

Słowa: W. Gilewski

Wiec pijmy wino, szwoleżerowie,
Niech smutki zginą w rozbitym szkle,
Gdy nas nie będzie, nikt się nie dowie,
Czy dobrze było nam, czy źle.
Bo gdy cię rzuci luba dziewczyna,
To nie rozpaczaj i nie lej łez,
Lecz z kolegami napij się wina,
A wszystkie smutki pójdą precz.
Szare mundury, złote obszycia,
Ach jak to wszystko przepięknie lśni,
Lecz co jest na dnie w sercu ukryte,
Tego nie będzie wiedział nikt.
Lecz przyjdą czasy, że te kutasy
Będą przed nami na baczność stać,
Ręka nie zadrży jak liść osiki,
Gdy będziem w głupie mordy prac.
Wiec pijmy zdrowie, szwoleżerowie,
Niech smutki zgina w rozbitym szkle,
Gdy nas nie będzie, nikt się nie dowie,
Czy dobrze było nam czy źle.