Raymond Poincaré

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Raymond Poincaré
Poincare larger.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1860
Bar-le-Duc
Data i miejsce śmierci 15 października 1934
Paryż
10. Prezydent Republiki Francuskiej
Przynależność polityczna Sojusz Demokratycznych Republikanów
Okres urzędowania od 18 lutego 1913
do 18 lutego 1920
Poprzednik Armand Fallières
Następca Paul Deschanel
Odznaczenia
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Smoka Annamu Order Złotego Runa (Hiszpania) Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Orderu Królewskiego Kambodży Królewski Order Serafinów (Szwecja) Order Domu Królewskiego Chakri (Syjam) Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch Order Orła Białego Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Raymond Poincaré (ur. 20 sierpnia 1860 w Bar-le-Duc, zm. 15 października 1934 w Paryżu)[1] – polityk francuski, pięciokrotny premier, prezydent Francji w latach 1913-1920. W kwestii polskiej wydał dekret o utworzeniu Błękitnej Armii generała Hallera.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Z zawodu adwokat i dziennikarz. W 1887 – deputowany. Karierę polityczną rozpoczął w 1893, zostając ministrem oświaty (1893 i 1895). W latach 1894-1895 i w 1906 – minister skarbu. Od 1903 – senator, zwalczał klerykalną prawicę. W 1909 został członkiem Akademii Francuskiej. Od 1912 pełnił obowiązki premiera i ministra spraw zagranicznych. Był zwolennikiem zdecydowanej polityki w stosunku do Niemiec. Został prezydentem republiki w 1913. Wpłynął na uchwalenie trzyletniej służby wojskowej, wysłał Delcasségo do Petersburga, gdzie sam w 1914 odwiedzał cara, zacieśniając sojusz z Rosją. W czasie I wojny światowej okazał niezłomną wolę zwycięstwa, w 1917 powołał do rządów swego przeciwnika, Georges'a Clemenceau. Ustąpiwszy z prezydentury został przewodniczącym komisji reparacyjnej. W 1922 obalił Brianda, jako premier przeprowadził okupację Zagłębia Ruhry, później wskutek zwycięstwa kartelu lewicy w 1924 musiał podać się do dymisji. W 1926, wobec załamania się franka, powołany na szefa gabinetu koalicyjnego i ministra skarbu, uporządkował finanse i ustabilizował walutę. Wybory w 1928 dały mu pełne zwycięstwo. Mimo wystąpienia radykałów z jego rządu, doprowadził do końca reformę walutową, uzyskując w parlamencie w lipcu 1929 zatwierdzenie układu dotyczącego długów, zawartego ze Stanami Zjednoczonymi i z Wielką Brytanią. W 1929 ustąpił wskutek złego stanu zdrowia.

Poincaré jest autorem pism politycznych, m.in. L'oeuvre économique et financière du gouvernement (1928) i La responsabilité de la guerre (1931). Opublikował także 10 tomów pamiętników pod wspólnym tytułem: Au service de la France, neuf années de souvenirsLe Lendemain d’Agadir (t. 1, 1912), Les Balkans en feu (t. 2, 1912), L’Europe sous les armes (t. 3, 1913), L'Union sacrée (t. 4, 1914), L'invasion (t. 5, 1914), Les tranchées (t. 6, 1915), Guerre de siège (t. 7, 1915), Verdun (t. 8, 1916) i L'armée trouble (t. 9, 1917), Victoire et armistice (t. 10, 1918).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Muzeum prezydentury Raymonda Poincaré[edytuj | edytuj kod]

Muzeum prezydentury (Musée Raymond Poncaré) mieści się w letniej rezydencji prezydenta w Sampigny (departament Meuse). Muzeum przedstawia kolekcję podarków dyplomatycznych, karykatur i przedmiotów codziennego użytku[3].

Przypisy

  1. academie-francaise.fr - Raymond Poincaré (fr.) [dostęp 2012-02-19]
  2. „W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2034 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1617)
  3. Informacja na stronie meuse.fr

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Armand Fallieres
Armoiries république française.svg Prezydent Francji
od 1913 do 1920
Armoiries république française.svg Następca
Paul Deschanel
Poprzednik
Armand Fallieres
Coat of arms of Andorra.svg Francuski książę Andory
od 1913 do 1920
Coat of arms of Andorra.svg Następca
Paul Deschanel