Takijja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Islam
Meczet

Wiara

AllahMonoteizm
MahometPieczęć Proroków
Prorocy IslamuZmartwychwstanie

Praktyka i Duchowość
5 filarów islamu

Wyznanie wiaryModlitwa
PostDobroczynność
PielgrzymkiSufizmZikr

Historia i przywódcy

Ahl al-BajtSahaba
Kalifowie prawowierniImam w sunnizmieImam w szyizmie

Teksty i prawo

KoranSunnaHadis
FikhSzariatKalam
Mazhab

Kierunki religijne

SunnizmSzyizmCharydżyzm

Kultura i społeczeństwo

SztukaFilozofia
KalendarzKobieta

Portal Portal Islam

Takijja (التقية – arab. lęk, ostrożność, choć często tłumaczone jako obłuda lub ukrywanie) – ukrywanie i przyzwolenie na ukrywanie prawdziwych wierzeń w wypadku prześladowań religijnych (lub osobistego niebezpieczeństwa) obowiązujące w islamie. Pochodzi ono z Koranu (3:28 ["chyba że obawiacie się z ich strony jakiegoś niebezpieczeństwa"] i 16:106), hadisów, tafsiru i orzeczeń sądów koranicznych. Takijja jest niemal tak stara jak islam i po raz pierwszy została użyta w 612 roku przez Ammara ibn Yasira. Początkowo stosowana była głównie przez szyitów prześladowanych w tym czasie przez urzędowy sunnizm i kalifów. Obecnie jest aprobowana również przez część sunnitów (wiele autorytetów religijnych i zwykłych wyznawców sunnickich uważa ją jednak za tchórzostwo). W historii często stosowana była przez imamitów i różne wyznania pochodzenia ismailickiego. Obecnie często stosowana przez Ahl-e hakk i jezydów.

Koran 3:28

Niech wierzący nie biorą sobie za przyjaciół niewiernych, z pominięciem wiernych! A kto tak uczyni, ten nie ma nic wspólnego z Bogiem, chyba że obawiacie się z ich strony jakiegoś niebezpieczeństwa.

Koran 9:1

Bóg i Jego Posłaniec są wolni od zobowiązań względem tych spośród bałwochwalców, z którymi zawarliście przymierze.!

Koran 16:106

Ten, kto nie wierzy w Boga, choć przedtem w Niego wierzył – z wyjątkiem tego, kto został zmuszony, lecz serce jego jest spokojne w wierze – ten, kto otworzył swą pierś na niewiarę – nad nimi wszystkimi będzie gniew Boga i spotka ich kara ogromna!

Hadis Sahih Bukhari[1]

To usłyszał apostoł Allaha mówiąc: Ten, który czyni pokój pomiędzy ludźmi poprzez wymyślanie dobrych informacji lub mówienie dobrych rzeczy, nie jest kłamcą.

Hadis Sahih Bukhari[2]

Ilekroć mówię ci opowiadanie od apostoła Allaha, przez Allaha, wolałbym raczej spaść z nieba niż przypisać mu fałszywą wypowiedź, ale jeżeli coś powiem pomiędzy mną a tobą (nie Hadis), wtedy to rzeczywiście był podstęp (tzn. mogę powiedzieć rzeczy po prostu by oszukać wroga)

Hadis Sahih Bukhari[3]

Prorok powiedział: Kto jest gotowy by zabić Ka'b bin Ashraf (tzn. Żydów). Muhammad bin Maslama odpowiedział: Czy chcesz bym go zabił? Prorok odpowiedział twierdząco. Muhammad bin Maslama powiedział: Zatem pozwól mi powiedzieć co będę chciał. Prorok odpowiedział: Chcę (tzn. pozwalam ci).

Hadis Sahih Bukhari[4]

(Zaprawdę) uśmiechamy się do niektórych ludzi, podczas kiedy nasze serca przeklinają (tych samych ludzi).

Al-Sirah al-Halabiyyah (Życie Proroka)[5]

Po podbiciu miasta Khaybar przez muzułmanów, przed oblicze Proroka zbliżył się Hajaj ibn Aalat i powiedział: "O Proroku Allaha! Mam w Mekce dużo bogactwa i krewnych, i chciałbym ich odzyskać; czy będzie mi wybaczone jeżeli źle się wypowiem o tobie (aby uniknąć prześladowań)?" Prorok wybaczył mu i powiedział: "Powiedz cokolwiek będziesz musiał powiedzieć".

Jalala al-Din al-Suyuti[6]

Abd Ibn Hameed z upoważnienia al-Hassana, powiedział: "al-Taqiyya jest dopuszczalna do Dnia Sądu [Ostatecznego]."

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Volume 3, Book 49, Number 857 That she heard Allah's Apostle saying, "He who makes peace between the people by inventing good information or saying good things, is not a liar."
  2. Volume 9, Book 84, Number 64 Whenever I tell you a narration from Allah's Apostle, by Allah, I would rather fall down from the sky than ascribe a false statement to him, but if I tell you something between me and you (not a Hadith) then it was indeed a trick (i.e., I may say things just to cheat my enemy).
  3. Volume 4, Book 52, Number 271: The Prophet said, "Who is ready to kill Ka'b bin Ashraf (i.e. a Jew)." Muhammad bin Maslama replied, "Do you like me to kill him?" The Prophet replied in the affirmative. Muhammad bin Maslama said, "Then allow me to say what I like." The Prophet replied, "I do (i.e. allow you)."
  4. Sahih al-Bukhari, Vol.7, s.102 (Verily) we smile for some people, while our hearts curse (those same people).
  5. Al-Sirah al-Halabiyyah Vol.3, s.61 After the conquest of the city of Khaybar by the Muslims, the Prophet (PBUH&HF) was approached by Hajaj Ibn `Aalat and told: "O Prophet of Allah: I have in Mecca some excess wealth and some relatives, and I would like to have them back; am I excused if I bad-mouth you (to escape persecution)?" The Prophet (PBUH&HF) excused him and said: "Say whatever you have to say."
  6. Jalala al-Din al-Suyutiw, książka "al-Durr al-Manthoor Fi al-Tafris al-Ma'athoor" Vol.2, s.176 Abd Ibn Hameed, on the authority of al-Hassan, said: "al-Taqiyya is permissible until the Day of Judgment."