Teofilakt Symokatta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Strona tytułowa
Listów Teofilakta Symokatty z 1509
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Teofilakta Symokatty

Teofilakt Symokatta, gr. Theophylaktos Simokates albo Simokattes (żył na przełomie VI i VII wieku) – bizantyński historyk i pisarz z Egiptu.

Teofilakt Symokatta był sekretarzem cesarza Maurycjusza w latach 582602; opisał jego panowanie w ośmiu księgach Historii (łac. Chronographia)[1]. Posługiwał się przesadnym stylem, pełnym bogatych figur retorycznych. Opisał wojny cesarza Maurycjusza ze Słowianami (wówczas docierającymi na Bałkany) i Awarami.

Napisał dialog O różnych trudnościach w naturze, w którym wyłuszczał rozmaite problemy, takie jak: "dlaczego kruki w lecie nie piją?", albo "dlaczego krew capa zmiękcza diament". Był także autorem charakterystyki Słowian. Według niego Słowianie byli ludem barbarzyńskim, żyjącym z hodowli i rolnictwa[2].

Symokatta napisał też szereg fikcyjnych listów o charakterze literackim.

Mikołaj Kopernik przetłumaczył z języka greckiego na łacinę zbiór 85 listów: Teofilakta scholastyka Symokatty listy obyczajowe, sielskie i miłosne w przekładzie łacińskim (Theophilacti Scolastici Simocatti Epistole morales, rurales et amatoriae, interpretatione latina). Tłumaczenie to ukazało się drukiem w drugiej połowie 1509 w oficynie Jana Hallera w Krakowie.

W 1953 ukazało się wznowione wydanie Listów z polskim przekładem Jana Parandowskiego.

Przekłady na język polski[edytuj | edytuj kod]

  • Listy obyczajowe, wiejskie i miłosne, przeł. Jan Parandowski, Warszawa 1953.
  • Historia (fragm.), przeł. Halina Evert-Kappesowa, w: Upadek Cesarstwa Rzymskiego i początki feudalizmu na Zachodzie i w Bizancjum, oprac. Marian Henryk Serejski, Warszawa 1954. Materiały Źródłowe do Historii Powszechnej Epoki Feudalizmu, t. 1, red. Marian Małowist s.155-160.
  • Historia (fragm.), przeł. August Bielowski, w: Monumenta Poloniae Historica, t.1, Lwów 1864, s.3-4 (reprint, Warszawa 1961).
  • Historia (fragm.), w: Greckie i Łacińskie źródła do najstarszych dziejów Słowian, cz. 1(do VIII w.), przeł. i oprac. Marian Plezia, Kraków 1952, Prace etnologiczne, t.3, s.100-117.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała encyklopedia kultury antycznej, red. Z. Piszczek, PWN, Warszawa 1990, ISBN 83-01-03529-3
  • Mikołaj Kopernik, S. Grzybowski, wydanie II, Książka i wiedza, Warszawa 1973.
  • Mikołaj Kopernik i jego epoka, J. Adamczewski, Interpress, Warszawa 1972.
  • Kopernik, astronomia, astronautyka. Przewodnik encyklopedyczny. pod red. Włodzimierza Zonna, Warszawa, PWN, 1973.
  • Kopernik. Twórca nowego nieba, Jeremi Wasiutyński, Warszawa, Wydawnictwo J. Przeworskiego, 1938 (wyd. z 2007ISBN 978-83-7441-627-6)