Tragakanta
Tragakanta (łac. Tragacantha, syn. Gummi Tragacantha; E413) – lepka i twardniejąca na powietrzu wydzielina, wypływająca (w sposób naturalny lub po nacięciu) z pnia i gałęzi traganka gumodajnego oraz innych gatunków rodzaju Astragalus z Azji zachodniej[1][2]. Po wysuszeniu występuje w postaci cienkich, blaszkowatych, białych lub jasnożółtych, przezroczystych pasków o długości ok. 30 mm, szerokości 10 mm i grubości do 1 mm, mniej lub bardziej powyginanych, z drobnymi pęknięciami. Na powierzchni można zaobserwować delikatne, podłużne prążki i poprzeczne fałdy[1]. Nie ma smaku ani zapachu[3].
Spis treści |
Skład [edytuj]
Głównymi składnikami tragakanty są dwa polisacharydy: basoryna – nierozpuszczalna w wodzie, o dużej zdolności pęcznienia (60–70%) oraz tragakantyna – o rozgałęzionej budowie, która jest rozpuszczalna w wodzie[3][2].
Rozpuszczalność [edytuj]
Guma tragankowa jest nierozpuszczalna w etanolu. Rozpuszcza się w wodzie, tworząc kleiste, lepkie, galaretowate roztwory. Rozpuszczanie można przyspieszyć przez ogrzewanie, przy czym lepkość takich roztworów jest mniejsza[3].
Właściwości i zastosowanie [edytuj]
Tragakanta jest środkiem pomocniczym wiążącym wodę i dobrą substancją stabilizującą, stosowaną do produkcji zawiesin, emulsji, kremów i maści. Stosowana bywa do wzmacniania struktury żelowej przy produkcji maści hydrożelowych. Roztwory tej gumy są używane jako lepiszcze w procesie granulacji na mokro w technologii wytwarzania tabletek. Ma zastosowanie podobne do gumy arabskiej, jednak jest od niej rzadziej stosowana ze względu na mniejszą dostępność[2][3].
Guma tragankowa jest wyszczególniona w polskim urzędowym spisie dozwolonych substancji dodatkowych jako E413 i może być stosowania na zasadzie quantum satis, tzn. bez ograniczeń[4], czyli w takiej ilości, która jest potrzeba do uzyskania odpowiedniego rezultatu technologicznego zgodnego z wytycznymi GMP[5].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VIII. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 978-8388157-53-0.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Stanisław Kohlmünzer: Farmakognozja: podręcznik dla studentów farmacji. Wyd. V unowocześnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 669. ISBN 8320028469.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Farmacja stosowana: podręcznik dla studentów farmacji. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 719. ISBN 9788320037784.
- ↑ Dz. U. z 2010 r. Nr 232, poz. 1525
- ↑ Quantum satis (pol.). Polska Federacja Producentów Żywności. [dostęp 2011-12-22].
