Karta zbliżeniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karta zbliżeniowa
Brama wjazdowa i jednokierunkowa bramka z czytnikiem kart zbliżeniowych

Karta zbliżeniowa (bezstykowa) – plastikowa karta elektroniczna przypominająca fizycznie kartę płatniczą, z wbudowanym niewielkim mikroprocesorem, pamięcią i anteną.

W roku 2013 Polska pozostaje liderem Europy, jeśli chodzi o adaptację technologii zbliżeniowej.[1] W paździeniku 2013 r. w Polsce ich liczba przekroczyła 16 milionów.[2]

Zasady działania[edytuj | edytuj kod]

Odczyt informacji z karty odbywa się bezprzewodowo przez indukcję elektromagnetyczną bez potrzeby wsuwania karty do czytnika. Cewka czytnika wzbudza cewkę karty, co zasila układ elektroniczny karty. Układ ten odpowiednio moduluje sygnał generowany przez cewkę karty, który jest odbierany przez czytnik i odpowiednio interpretowany. Standardowe karty funkcjonują na odległość od kilku do kilkunastu centymetrów[potrzebne źródło]. Istnieją karty z własnym zasilaniem, co pozwala na zwiększenie zasięgu do kilku metrów[potrzebne źródło].

Dzięki komunikacji bezprzewodowej, karta jest prosta w obsłudze (nie ma potrzeby przesuwania karty przez czytnik), ale również trwalsza od kart magnetycznych lub chipowych, które ulegają zużyciu się mechanicznemu.

Schemat karty w standardzie Mifare

Budowa kart zbliżeniowych regulowana jest przez rodzinę standardów ISO/IEC 14443. Powiązanym standardem jest również norma ISO 15693. Najpopularniejszym standardem branżowym stosowanym do obsługi kart zbliżeniowych jest standard Mifare wprowadzony przez firmę Philips[potrzebne źródło].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Przykładowe zastosowanie karty zbliżeniowej wykorzystywanej jako e-bilet komunikacji miejskiej

Karty zbliżeniowe znajdują zastosowanie najczęściej jako:

  • nośniki biletów komunikacji miejskiej, tzw. karty miejskie
  • elektroniczna legitymacja studencka
  • elektroniczne karty biblioteczne, parkingowe, itp.
  • elektroniczne portmonetki (np. do regulowania opłat za płatny parking w mieście)
  • identyfikatory i przepustki (np. pracowników w dużych przedsiębiorstwach, kibiców na stadionach) – nośniki z podpisem elektronicznym
  • elementy systemów bezpieczeństwa (alarmów, zabezpieczeń drzwi wejściowych, bram wjazdowych, zamków)

Specyfika oraz pojemność kart zbliżeniowych sprawia, że mogą one spełniać jednocześnie kilka z powyższych zadań.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy