Turzyca strunowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Turzyca strunowa
Turzyca strunowa (1) i t. dwustronna (2)
Turzyca strunowa (1) i t. dwustronna (2)
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina ciborowate
Rodzaj turzyca
Gatunek turzyca strunowa
Nazwa systematyczna
Carex chordorrhiza L. f.
Suppl. pl. 414. 1782 ("1781")
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Turzyca strunowa (Carex chordorrhiza L.) – gatunek byliny z rodziny ciborowatych. Gatunek rzadki, holarktyczny. W Polsce występuje na ok. 40 współczesnych stanowiskach[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina trwała, wysokości 5–15 cm, z długimi nadziemnymi rozłogami, na których wierzchołku wyrastają kwitnące łodygi.
Łodyga
Wzniesiona, okrągława lub słabo trójkanciasta, gładka.
Liście
Pochwy liściowe brązowe. Blaszki liściowe sztywne, zaostrzone, płaskie lub rynienkowate, szerokości do 1,5 mm.
Kwiaty
Kwiatostan bez podsadki, długości 10–15 mm., składający się z 3–5 główkowato skupionych kłosów. Kłosy u dołu z kwiatami męskimi, u góry z żeńskimi. Plewy brązowe, biało obrzeżone. Pęcherzyki niewiele dłuższe od plew, szeroko jajowate, brązowe, o gładkich brzegach. Słupek z dwoma znamionami.
Owoce
Drobne brązowe orzeszki.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, helofit. Kwitnie od maja do czerwca. Gatunek turzycy występujący na torfowiskach przejściowych, w zagłębieniach i na pływającym kożuchu (ple). Liczba chromosomów 2n=60. Gatunek charakterystyczny zespołu Caricetum chordorrhizae[3].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową[4]. Informacje o stopniu zagrożenia na podstawie:

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-14].
  2. Bloch J., Kruszelnicki J. Turzyca strunowa. s. 491-492. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. ISBN 83-85444-85-8.
  3. Matuszkiewicz W. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.
  4. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 81)
  5. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kazimierz Zarzycki. Kraków: IB PAN, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Grau, Kremer, Möseler, Rambold, Triebel: Graser. Monachium: Mosaik Verlag GmbH, 1984.