U-485
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| U-485 | |
| Historia | |
| Stocznia | Deutsche Werke AG, Kilonia |
| Położenie stępki | 3 maja 1943 |
| Wodowanie | 15 stycznia 1944 |
 Kriegsmarine |
|
| Wejście do służby | 23 lutego 1944 |
| Los okrętu | zatopiony po wojnie |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | na powierzchni 769 t w zanurzeniu 871 t |
| Długość | 67,1 m |
| Szerokość | 6,2 m |
| Zanurzenie | 4,74 m |
| Prędkość | na powierzchni 17,7 w. w zanurzeniu 7,6 w. |
| Zasięg | na powierzchni 8550 Mm (10 w.) w zanurzeniu 80 Mm (4 w.) |
| Załoga | 44 |
| Napęd | |
| na powierzchni 2800 KM w zanurzeniu 750 KM |
|
| Uzbrojenie | |
| 5 wyrzutni torped (zapas 14) lub 39 min TMB lub 26 min TMA, działo 88 mm działko 20 mm |
|
U-485 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu VII C z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1944 roku. Jedynym dowódcą był Oblt. Friedrich Lutz.
Historia[edytuj]
Wcielony do 5. Flotylli U-Bootów celem szkolenia załogi, od listopada 1944 roku w 11. Flotylli jako jednostka bojowa.
Odbył trzy patrole bojowe, podczas których nie zatopił żadnej jednostki przeciwnika.
Poddany 12 maja 1945 roku w Gibraltarze, przebazowany do Loch Ryan (Szkocja). Zatopiony 8 grudnia 1945 roku podczas operacji Deadlight.
