USS Chauncey (DD-296)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Fuller (DD-297)
Widok z samolotu na południową część miejsca katastrofy, pokazujący 5 z 7 okrętów. Fotografia sporządzona z samolotu USS "Aroostook"
Widok z samolotu na południową część miejsca katastrofy, pokazujący 5 z 7 okrętów. Fotografia sporządzona z samolotu USS "Aroostook"
Historia
Stocznia Union Iron Works (MINS)
Wodowanie 29 września 1918
 US Navy
Wejście do służby 25 lipca 1919
Wycofanie ze służby oficjalnie 26 października 1923
Los okrętu rozbity 8 września 1923
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1 190 ton
Długość 95,81 metra
Szerokość 9,35 metra
Zanurzenie 3 metry
Prędkość 33 węzły
Załoga 130 oficerów i marynarzy
Uzbrojenie
4 działa kalibru 102 mm
1 działo kalibru 76 mm
12 wyrzutni torpedowych
kalibru 533 mm (21 cali)

USS "Chauncey" (DD-296) był amerykańskim niszczycielem typu Clemson służącym w United States Navy po I wojnie światowej. Został nazwany na cześć Isaaca Chauncey`ego, oficera marynarki wsławionego kampaniami w Indiach Zachodnich, na Morzu Śródziemnym, a zwłaszcza w wojnie brytyjsko-amerykańskiej 1812-1815.

Okręt został zwodowany 29 września 1918 w stoczni Union Iron Works w San Francisco, Kalifornia. Matką chrzestną została pani D. M. Todd. Okręt przyjęto do służby 25 lipca 1919. Dowodził nim wtedy komandor W. A. Glassford, Jr.; okręt został przeznaczony do służby w amerykańskiej Flocie Pacyfiku.

Od momentu przyjęcia do służby "Chauncey" pływał pomiędzy San Diego, Mare Island w zatoce San Francisco i Hawajami uczestnicząc w manewrach floty, ćwiczeniach artyleryjskich i innych treningach. Od 15 lipca 1920 do 14 października 1921 pozostawał w rezerwie aktywnej w San Diego i Mare Island, później wrócił do aktywnej służby jako okręt flagowy 31. Dywizjonu Niszczycieli.

Wieczorem 8 września 1923 "Chauncey", wchodzący w skład 11. Flotylli Niszczycieli, płynął w gęstej mgle z San Francisco do San Diego, kiedy błąd nawigacyjny popełniony przez dowództwo okrętu flagowego kolumny spowodował, że "Chauncey" i sześć innych okrętów weszło na skały i mielizny wybrzeża kalifornijskiego (zdarzenie znane jako katastrofa przy Przylądku Honda).

"Chauncey" wpłynął na mieliznę prosto i utknął w pobliżu USS "Young" (DD-312), który się wywrócił. Na pokładzie DD-296 nikt nie ucierpiał i załoga pośpieszyła z pomocą "Youngowi", przejmując na pokład 70 członków załogi przewróconego niszczyciela. Członkowie załogi USS "Chauncey" trzymając się za ręce utworzyli linię, która umożliwiła uratowanie potrzebujących. Następnie pływacy z "Chauncey" umożliwili załodze swojego niszczyciela oraz załodze "Younga" bezpieczne przejście na skały wybrzeża. Według innej relacji z tej katastrofy "Chauncey" wszedł na mieliznę idąc z pomocą załodze "Younga".

Opuszczony "Chauncey" został zniszczony przez fale i oficjalnie wycofany ze służby 26 października 1923. Wszystkie okręty zostały podniesione i sprzedane na złom przed 25 września 1925.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Inne okręty noszące nazwę USS "Chauncey"

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Ten artykuł zawiera treści udostępnione w ramach domeny publicznej przez Dictionary of American Naval Fighting Ships.