Układ różniczkujący
Układ różniczkujący – układ elektroniczny którego napięcie wyjściowe jest proporcjonalne do szybkości zmian napięcia wejściowego. Układy różniczkujące buduje się jako aktywne i pasywne.
Teoria [edytuj]
Układ różniczkujący składa się z kondensatorów i rezystorów (rzadziej z cewek i rezystorów). Działanie układu opiera się na relacji pomiędzy prądem i napięciem na kondensatorze.
,
W przypadku układu aktywnego prąd płynący przez kondensator jest proporcjonalny do pochodnej napięcia wejściowego po czasie. W układzie pasywnym zależność tą przyjmuje się z pewnym przybliżeniem. Prąd kondensatora płynie również przez rezystor. Napięcie na rezystorze, równe napięciu wyjściowemu, określa prawo Ohma.
- Dla układu pasywnego:
-
,
,
- Po zróżniczkowaniu powyższych równań otrzymamy:
-
- Przy zastosowaniu przybliżenia:
-
- wtedy
-
- i ostatecznie:
,
- Dla układu aktywnego:
-
oraz 

- stąd:
co potwierdza, że napięcie wyjściowe jest proporcjonalne do pochodnej napięcia wejściowego.
gdzie:
- i - prąd płynący przez kondensator i rezystor,
- C – pojemność,
- UC – napięcie na kondensatorze,
- R - rezystancja opornika,
- Uwy - napięcie wyjściowe równe napięciu na rezystorze,
- Uwe - napięcie wejściowe, w przybliżeniu równe napięciu na kondensatorze.
Zastosowanie [edytuj]
Układy różniczkowe są używane głównie w filtrach górnoprzepustowych, w systemach automatyki do przetwarzania sygnału. Były stosowane w pierwszej połowie XX w w maszynach analogowych do symulacji elektrycznej rozwiązań równań różniczkowych.
Zobacz też [edytuj]
- układ całkujący (integrator)

,
,
,


,
oraz 

