Vickers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hala montażowa zakładów Vickersa na początku XX wieku
Zakłady Vickersa w 2009 roku

Vickersbrytyjskie przedsiębiorstwo zbrojeniowe.

Działalność rozpoczęło w 1829 jako mała wytwórnia wyrobów metalowych, a w późniejszym okresie również amunicji do broni strzeleckiej. Połączyła się z Maxim Gun Company w 1881, a następnie z Nordenfeltem tworząc Maxim–Nordenfelt Gun and Ammunition Company w której Vickers miał pewną liczbę akcji[1]. Vickers realizował w 1884 zamówienie na wykonanie opancerzenia okrętów wojennych oraz firma na zlecenie rządu brytyjskiego rozpoczęła przygotowania do produkcji dział artyleryjskich[1]. Pierwsze działo Vickers wyprodukowane zostało w 1888, po testach przyjęte zostało do uzbrojenia armii brytyjskiej w 1890[1].

Syn jednego z akcjonariuszy za radą płk. Thomasa F. Vickersa rozwinął w firmie produkcję sprzętu dla marynarki wojennej, a w 1897 założył Naval Construction and Armaments Company. Vickers w tym samym roku wystąpił ze spółki Maxim–Nordenfelt, Gun wykupił Wolseley Tool and Motor Car Company, zakupił połowę akcji Wiliama Beadmore′a w Glasgow i wspólnie z Armstrong Whitworth przejął kontrolę nad Whitehead Torpedo Factory[1]. W ten sposób powstała spółka połączyła się z firmą Armstrong Whitworth w 1927 tworząc Vickers–Armstrong, by w 1930 przejąć interesy Armstronga[2].

Przez firmę zostało wyprodukowanych wiele dział okrętowych, które znajdują się po 1890 w uzbrojeniu armii brytyjskiej i innych krajów. Była odpowiedzialna w latach 1904–1936 za wyposażanie armii w 76,2 mm i 84 mm armaty polowe oraz w latach 1919–1938 w działa polowe większych kalibrów i czołgi. Znana była również z produkcji lekkich czołgów z okresu II wojny światowej (Vickers Mk I i II)[2].

Obecnie firma rozwija się w trzech głównych dziedzinach[2]:

W ostatnich latach wyprodukowała 105 mm haubicę samobieżną FV433 Abbot i 155 mm haubicę FH-70.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 235–236. ISBN 83-86028-01-7.