Wąż faraona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Węże Faraona

Węże faraonadoświadczenie chemiczne, w którym spalający się rodanek rtęci(II) [Hg(SCN)2] tworzy popiół w postaci zwartej porowatej masy, kształtem przypominającej wijącego się węża[1][2] barwy żółtobrązowej.

Przebieg doświadczenia[edytuj | edytuj kod]

Rodanek rtęci(II) jest białym, nierozpuszczalnym ciałem stałym. Może być uzyskany jako osad w reakcji chlorku rtęci(II) z rodankiem potasu. Podobnie jak wszystkie inne związki rtęci jest wysoce toksyczny, więc eksperyment musi być przeprowadzony w dygestorium laboratoryjnym.

Produktem spalania rodanku rtęci jest nierozpuszczalna w wodzie masa, zawierająca głównie azotek węgla, C3N4. Główną reakcje można przedstawić za pomocą równania[potrzebne źródło]:

2Hg(SCN)2 → 2HgS + CS2 + C3N4

Po ogrzaniu C3N4 ulega on częściowemu rozkładowi do dicyjanu i azotu[potrzebne źródło]:

2C3N4 → 3(CN)2 + N2

W warunkach tlenowych cyjan spala się do tlenku węgla i azotu[3]:

(CN)2 + O2 → 2CO + N2

Siarczek rtęci(II) powstający w reakcji rozkłada się w obecności tlenu z powietrza do gazowych produktów, rtęci pierwiastkowej i dwutlenku siarki. Opary rtęci mogą ulegać kondensacji na ściankach naczynia użytego do doświadczenia.

HgS + O2 → Hg + SO2

Ponadto dwusiarczek węgla (CS2) utworzony w pierwszym etapie spala się do dwutlenku węgla i dwutlenku siarki:

CS2 + 3O2 → CO2 + SO2

Przypisy

  1. Jerzy Chodkowski (red.): Mały słownik chemiczny. Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
  2. Stanisław Tołłoczko, Wiktor Kemula: Chemia nieorganiczna z zasadami chemii ogólnej. Warszawa: PWN, 1954, s. 436.
  3. Włodzimierz Trzebiatowski Chemia nieorganiczna, wyd. VIII, s. 306, PWN, Warszawa 1978