Węglan manganu(II)
| Węglan manganu(II) | |||||||||||
|
|
|||||||||||
| Nazewnictwo | |||||||||||
|
|||||||||||
|
|||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||
| Wzór sumaryczny | MnCO3 | ||||||||||
| Masa molowa | 114,95 g/mol | ||||||||||
| Wygląd | różowy, bez zapachu | ||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||
| Numer CAS | 598-62-9 | ||||||||||
| PubChem | 11726[1] | ||||||||||
|
|||||||||||
|
|||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
|||||||||||
Węglan manganu(II) – związek nieorganiczny, sól kwasu węglowego i manganu dwuwartościowego.
Spis treści |
Właściwości [edytuj]
Substancja jest ciałem stałym barwy różowej, nie ma zapachu. Przy podgrzewaniu do temperatury 200 °C ulega rozkładowi. Węglan manganu jest nierozpuszczalny w wodzie.
Jej pH wynosi 6,0 – 6,5 (20 °C, zawiesina 50 g/l).
Podczas przechowywania substancji należy unikać jej kontaktu z wilgocią. Jest też ona czuła na światło.
Zastosowanie [edytuj]
Ta substancja znajduje zastosowanie jako odczynnik analityczny oraz jako chemikalia do syntez.
Toksyczność [edytuj]
Węglan manganu nie jest klasyfikowany jako substancja niebezpieczna. Jest słabo absorbowany przez układ pokarmowy.
Pierwsza pomoc [edytuj]
Przy kontakcie węglanu manganu(II) z oczami lub skórą należy natychmiast zmyć substancję dużą ilością wody. W wypadku spożycia węglanu należy podać dużą ilość wody i spowodować wymioty. Powinno się także skonsultować z lekarzem.