Stopień utlenienia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stopień utlenienia (liczba utlenienia) – formalna wartość ładunku atomu w związku chemicznym przy założeniu, że wszystkie wiązania chemiczne w danej cząsteczce mają charakter wiązań jonowych. Suma stopni utlenienia wszystkich atomów w cząsteczce obojętnej oraz dla wolnych pierwiastków wynosi 0, a w jonach ma wartość ładunku jonu[1][2].

Podczas utleniania atomy oddają elektrony, a ich stopień utlenienia staje się wyższy, natomiast podczas redukcji atomy przyjmują elektrony, a ich stopień utlenienia staje się niższy[3].

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

Stopień utlenienia podaje się za pomocą liczb rzymskich (dawniej były to liczby arabskie) oraz 0. Dla ujemnych stopni utlenienia przed liczbą stawia się znak "minus", dla stopni dodatnich nie stawia się żadnego znaku, niecałkowite stopnie utlenienia podaje się stosując ułamki liczb arabskich. W nazwach związków stopień utlenienia podaje się w nawiasie bezpośrednio (bez spacji) po nazwie atomu lub jonu, którego dotyczy. We wzorach chemicznych podaje się go w indeksie górnym bezpośrednio za symbolem pierwiastka (dawniej liczbą arabską nad symbolem pierwiastka), np.[4][5]:

  • tlenek diołowiu(II) ołowiu(IV), PbII2PbIVO4
  • heksacyjanożelazian(II) potasu, K4[FeII(CN)6]

Sposób ustalania[edytuj | edytuj kod]

Stopień utlenienia oblicza się jako bilans wszystkich elektronów przekazanych i przyjętych przez wybrany atom w ramach danej cząsteczki. W praktyce oblicza się formalny ładunek na atomie przy założeniu, że każde wiązanie jest jonowe, czyli że dla każdej pary związanych atomów, elektrony tworzące wiązanie należą w całości do atomu bardziej elektroujemnego.

Stopień utlenienia nie jest jednoznaczny z wartościowością. Np. w H2[PtCl6] wartościowość atomu platyny wynosi 6 (bo łączy się z sześcioma atomami chloru poprzez wiązania pojedyncze), zaś jego stopień utlenienia wynosi tylko IV, gdyż w anionie PtCl2−6 platyna oddaje formalnie sześć elektronów atomom chloru, więc uwzględniając sumaryczny ładunek 2− otrzymuje się stopień utlenienia IV.

Stopień utlenienia można także wyznaczać dla grup atomów, przy czym reguły postępowania są takie same, ale nie rozpatruje się wiązań występujących wewnątrz danego ugrupowania, lecz tylko między nim a resztą cząsteczki.

Powyższe reguły pozwalają na ustalenie formalnego stopnia utlenienia, natomiast ustalenie jego rzeczywistej wartości nie zawsze jest sprawą prostą. W praktyce, aby być pewnym stopnia utlenienia określonego atomu w konkretnym związku chemicznym trzeba dokładnie poznać jego strukturę elektronową, np. za pomocą rentgenografii strukturalnej.

Podstawowe reguły do obliczania stopnia utlenienia[edytuj | edytuj kod]

  • stopień utlenienia pierwiastków w stanie wolnym wynosi zero, niezależnie od tego, czy substancja występuje w postaci pojedynczych atomów, czy w postaci cząsteczek, np. Fe0, N20, O0, O20, O30;
  • suma stopni utlenienia wszystkich atomów w cząsteczce obojętnej równa jest zero, a w jonie złożonym równa jest jego ładunkowi;
  • stopień utlenienia pierwiastka w jonie prostym jest równy ładunkowi jonu, np. Pb2+ → II, Ag+ → I, Pb4+ → IV, Cl → −I,
  • stopień utlenienia fluoru we wszystkich związkach wynosi −I;
  • stopień utlenienia wodoru w związkach jest równy I, z wyjątkiem wodorków metali, w których wynosi on −I, np. NaH;
  • stopień utlenienia tlenu w związkach wynosi −II, z wyjątkiem fluorków tlenu, w których wynosi II (OF2) lub I (O2F2) oraz związków zawierających wiązania tlen-tlen, np. w nadtlenkach (st. utl. −I), ponadtlenkach (st. utl. −½), ozonkach (st. utl. −⅓) i solach dioksygenylowych (st. utl. +½);
  • metale zazwyczaj przyjmują dodatnie stopnie utlenienia;
  • pierwiastki pierwszych dwóch grup głównych występują niemal wyłącznie na jednym stopniu utlenienia, i tak dla grupy 1 (litowce) na I, grupy 2 (berylowce) na II.

Przypisy

  1. Adam Bielański: Chemia ogólna i nieorganiczna. Warszawa: PWN, 1981, s. 233-234. ISBN 83-01-02626-X.
  2. Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.
  3. Włodzimierz Trzebiatowski: Chemia nieorganiczna. Wyd. VIII. Warszawa: PWN, 1978, s. 165.
  4. Nomenclature of Inorganic Chemistry. IUPAC Recommendations 2005 („Red Book”). The Royal Society of Chemistry, 2005, s. 65-66; 77-80.
  5. Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 369-371. ISBN 83-01-13654-5.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]