Walkie-talkie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Walkie-talkie
Wikimedia Commons

Walkie-talkie – rodzaj radiotelefonu o małej mocy, zwykle w postaci terminalu ręcznego. W 1937 roku Kanadyjczyk Donald L. Hings zbudował w kanadyjskiej firmie CM&S dwukierunkowe przenośne radio nazwane 'packset' i opantentowane w USA 2 lata później. Pierwsze tego typu masowo produkowane urządzenia znalazły zastosowanie w czasie II wojny światowej.

W lipcu 1941 roku firma Motorola dostarczyła US Army radiostację SCR-536 nazwaną przez wojsko handie-talkie – masa ok. 2,5 kg z modulacją AM umożliwiała jej ręczne użycie i komunikację radiową na szczeblu plutonu i kompanii. Na początku 1943 roku do użycia wprowadzono plecakową radiostację o wadze około 16 kg Motoroli typu SCR-300 (zaprojektowaną przez Polaka Henryka Magnuskiego) z modulacją FM, nazwaną przez żołnierzy właśnie walkie-talkie. Po wojnie znalazły one szersze zastosowanie.

Cechy charakterystyczne to praca w półdupleksie i system przyciskowy umożliwiający mówienie i nadawanie. Obecnie jako walkie-talkie uznawane są właśnie pierwotne doręczne handie-talkie, nazwa która została opatentowana przez Motorolę w 1951 roku. Najbardziej popularne modele w zastosowaniach cywilnych to tzw. PMRy (ang. Private Mobile Radio).