Wierzba mandżurska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wierzba babilońska odm. mandżurska
Salix babylonica a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina wierzbowate
Rodzaj wierzba
Gatunek wierzba babilońska
Odmiana mandżurska
Nazwa systematyczna
Salix babylonica var. pekinensis Henry.
Synonimy

Salix matsudana Koidz.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Gałązka z kotkami żeńskimi

Wierzba babilońska odmiany mandżurskiej, wierzba mandżurska (Salix babylonica var. pekinensis) – odmiana rośliny wieloletniej należący do rodziny wierzbowatych. Od odmiany typowej (var. babylonica) różni się obecnością 2 miodników, zamiast 1, jest też odporniejsza na mróz[2]. Pochodzi z północno-wschodniej części Chin i Korei[3]. W Europie, także w Polsce, uprawiana jest odmiana uprawna 'Tortuosa'[2].

Morfologia i biologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
W formie typowej podobne do wierzby kruchej[2]. W uprawie spotykana tylko w odmianie 'Tortuosa' będącej niskim drzewem o wysokości do 5 m, w sprzyjających warunkach do 10 m.
Pień i pędy
U odmiany 'Tortuosa' gałęzie wyprostowane i bardzo charakterystyczne spiralnie poskręcane. Pędy żółtawe lub oliwkowozielone, czerwonawe od strony nasłonecznionej. Kora grubszych gałęzi żółta.
Liście
U odmiany 'Tortuosa' także poskręcane, lancetowate, długości do 20 cm, drobno piłkowane, z wierzchu ciemnozielone, od spodu szarozielone. Młode liście jedwabiście owłosione, starsze bez śladów owłosienia.
Kwiaty
Roślina dwupienna. Kwiaty zebrane w kotki. Kotki na bardzo krótkich szypułkach (15 mm) z trwałymi, jednobarwnymi, jasnozielonymi przysadkami. Słupki nagie z siedzącymi zalążniami, w kwiatach 2 miodniki. Roślina owadopylna i miododajna. Kwitnie równocześnie z rozwojem liści.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna sadzona głównie na gałęzie cięte, które nadają się na bukiety i dekoracje. Sadzona również w parkach, zadrzewieniach osiedlowych i ogródkach przydomowych. Uprawia się głównie okazy żeńskie, które mają długie i zwisające gałęzie, tzw. formy „płaczące”, ale znane są również formy o wyprostowanych pędach.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Historia uprawy : w Europie uprawiana od XVII wieku. Obecnie dość szeroko rozpowszechniona.
  • Sposób uprawy : sadzona z sadzonek pędowych sporządzanych z gałązek. Przyjmuje się dobrze. Oprócz podlewania (w razie długotrwałych upałów) nie wymaga specjalnych zabiegów pięlęgnacyjnych. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby. Lubi wilgotne gleby i słoneczne stanowiska. Może być uprawiana również w donicach i innych pojemnikach. Nie jest w pełni wytrzymała na silne mrozy. Doskonale znosi przycinanie. Rośnie szybko.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się następujące odmiany uprawne:

  • `Tortuosa` – drzewo, odmiana o bardzo ozdobnych, poskręcanych spiralnie gałęziach[4].
  • `Ural` – forma krzaczasta, o lekko poskręcanych gałęziach i młodych pędach zabarwionych na żółtopomarańczowy kolor.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
  2. 2,0 2,1 2,2 Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 1997, s. 113. ISBN 83-01-12099-1.
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
  4. Johnson O., More D.: Drzewa. Warszawa: Multico, 2009, s. 166. ISBN 978-83-7073-643-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  3. Katalog roślin II. Drzewa, krzewy, byliny.. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni, Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.