Wierzba mandżurska
| Wierzba babilońska odm. mandżurska | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | malpigiowce |
| Rodzina | wierzbowate |
| Rodzaj | wierzba |
| Gatunek | wierzba babilońska |
| Odmiana | mandżurska |
| Nazwa systematyczna | |
| Salix babylonica var. pekinensis Henry. | |
| Synonimy | |
|
Salix matsudana Koidz. |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Wierzba babilońska odmiany mandżurskiej, wierzba mandżurska (Salix babylonica var. pekinensis) – odmiana rośliny wieloletniej należący do rodziny wierzbowatych. Od odmiany typowej (var. babylonica) różni się obecnością 2 miodników, zamiast 1, jest też odporniejsza na mróz[2]. Pochodzi z północno-wschodniej części Chin i Korei[3]. W Europie, także w Polsce, uprawiana jest odmiana uprawna 'Tortuosa'[2].
Spis treści |
Morfologia i biologia [edytuj]
- Pokrój
- W formie typowej podobne do wierzby kruchej[2]. W uprawie spotykana tylko w odmianie 'Tortuosa' będącej niskim drzewem o wysokości do 5 m, w sprzyjających warunkach do 10 m.
- Pień i pędy
- U odmiany 'Tortuosa' gałęzie wyprostowane i bardzo charakterystyczne spiralnie poskręcane. Pędy żółtawe lub oliwkowozielone, czerwonawe od strony nasłonecznionej. Kora grubszych gałęzi żółta.
- Liście
- U odmiany 'Tortuosa' także poskręcane, lancetowate, długości do 20 cm, drobno piłkowane, z wierzchu ciemnozielone, od spodu szarozielone. Młode liście jedwabiście owłosione, starsze bez śladów owłosienia.
- Kwiaty
- Roślina dwupienna. Kwiaty zebrane w kotki. Kotki na bardzo krótkich szypułkach (15 mm) z trwałymi, jednobarwnymi, jasnozielonymi przysadkami. Słupki nagie z siedzącymi zalążniami, w kwiatach 2 miodniki. Roślina owadopylna i miododajna. Kwitnie równocześnie z rozwojem liści.
Zastosowanie [edytuj]
Roślina ozdobna sadzona głównie na gałęzie cięte, które nadają się na bukiety i dekoracje. Sadzona również w parkach, zadrzewieniach osiedlowych i ogródkach przydomowych. Uprawia się głównie okazy żeńskie, które mają długie i zwisające gałęzie, tzw. formy „płaczące”, ale znane są również formy o wyprostowanych pędach.
Uprawa [edytuj]
- Historia uprawy : w Europie uprawiana od XVII wieku. Obecnie dość szeroko rozpowszechniona.
- Sposób uprawy : sadzona z sadzonek pędowych sporządzanych z gałązek. Przyjmuje się dobrze. Oprócz podlewania (w razie długotrwałych upałów) nie wymaga specjalnych zabiegów pięlęgnacyjnych. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby. Lubi wilgotne gleby i słoneczne stanowiska. Może być uprawiana również w donicach i innych pojemnikach. Nie jest w pełni wytrzymała na silne mrozy. Doskonale znosi przycinanie. Rośnie szybko.
Zmienność [edytuj]
Wyróżnia się następujące odmiany uprawne:
- `Tortuosa` – drzewo, odmiana o bardzo ozdobnych, poskręcanych spiralnie gałęziach[4]
- `Ural` – forma krzaczasta, o lekko poskręcanych gałęziach i młodych pędach zabarwionych na żółtopomarańczowy kolor.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 1997, s. 113. ISBN 83-01-12099-1.
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
- ↑ Johnson O., More D.: Drzewa. Warszawa: Multico, 2009, s. 166. ISBN 978-83-7073-643-9.
Bibliografia [edytuj]
- Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
- Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- Katalog roślin II. Drzewa, krzewy, byliny.. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni, Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.
