Willoughby Hamilton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Willoughby Hamilton
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1864
Monasterevin
Data i miejsce śmierci 27 września 1943
Dublin
Gra praworęczna
Gra pojedyncza
Wimbledon W (1890)

Willoughby James Hamilton (ur. 8 grudnia 1864 w Monasterevin, zm. 27 września 1943 w Dublinie) – irlandzki tenisista, zwycięzca Wimbledonu.

Hamilton wygrywał mistrzostwa Irlandii w grze pojedynczej (1889), podwójnej (1886, 1887, 1888) i mieszanej (1889, z Leną Rice).

W 1890 roku zdobył mistrzowski tytuł na Wimbledonie, pokonując w meczu o tytuł (challenge round) Williama Renshawa. Do challenge round Hamilton przystępował po zwycięstwie w finale turnieju pretendentów (All Comers) nad Haroldem Barlowem. Rok później sam miał prawo obrony mistrzostwa z rywalem wyłonionym w turnieju pretendentów (którym okazał się Wilfred Baddeley), ale nie przystąpił do turnieju z powodu choroby (zakażenia krwi), które wkrótce zakończyło jego karierę tenisową.

Markowym uderzeniem Hamiltona był forhend grany w biegu. Poza tenisem z powodzeniem grał w piłkę nożną, w której reprezentował Irlandię.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 1890 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw 6:8, 6:2, 3:6, 6:1, 6:1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997
  • Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978